Vandaag kregen we voor het eerst ons achterneefje te zien! Melle is al ruim 6 weken oud, maar moest een tijd in het ziekenhuis blijven. Hij maakte mijn schoonmoeder overoma, mijn zwager en schoonzus opa en oma, en ons oudoom en oudtante (ja, en de rest van de familieverhoudingen noem ik even niet hoor, wordt zo ingewikkeld allemaal!).

Een superschattig ventje, hij is echt heel lief! Nadat ik m’n handen had ontsmet, mocht ik hem een hele poos vasthouden en met ‘m praten. En echt, hij glimlachte al naar me , ook al geloofde niemand dat het echt was . Hij blijkt taaislijmziekte te hebben, en dat was/is geen goed bericht. Zijn ouders zijn heel positief, en hijzelf heeft die houding volgens mij ook, gezien z’n lieve lachje.

Een bijzondere zondag, zodoende .

Vandaag was het weer eens een heel ander soort collegedag: een semestertoetsdag. Deze keer een praktijktoets Bijbelstudievaardigheden, binnen de school. De bergrede (Mt 5, 6 en 7) was in stukken verdeeld en aan ieder een stukje toebedeeld, de klas in groepen van 5-7 studenten ingedeeld en zo zaten we de hele dag door bijbelstudiekring te houden, met steeds een wisselende kringleider die daarop beoordeeld werd.

Ik vind het net Popstars, met zo’n jurytafel en kritische feedback! Maar: goed voorbereid, vorige week moesten we het gespreksplan en de exegese al inleveren en daar heb ik van genoten, dus gewoon doen alsof het normaal is en die docent / schoolleider daar niet zit met zijn scoreformulieren. In een half uur laten zien hoe je een kringgesprek leidt, met een kleine creatieve werkvorm. Het ging lekker, maar jezelf observeren terwijl je ‘werkt’, is lastig! Gelukkig mag ik ook deze toets aftekenen met een ‘goed’, en lovende woorden van de observant.

 Over twee weken moeten allerlei opdrachten ingeleverd zijn en heb ik een afrondend gesprek over m’n portfolio en praktijkopdrachten van preken en liturgiek, en dan… zitten we al weer volop in semester 4, waarin we ons in een projectteam gaan bezighouden met een onderzoeksproject in een gemeente. Daarover later meer…

21 oktober 2009, Houten

In Australië is Sons of Korah al jaren bezig met een psalmenproject: de bijbelse psalmen vertolken op hedendaagse wijze. In Nederland kennen we ‘Psalmen voor Nu’: musici en schrijvers die met hetzelfde idee aan de slag zijn, maar dan in het Nederlands. Sons of Korah kwam voor het eerst op tournee naar Nederland, en afgelopen woensdag waren wij erbij, in Houten: een gezamenlijk concert van Psalmen voor Nu en Sons of Korah.

Psalmen voor Nu, ik schreef al eerder over toen we in Tivoli Utrecht bij de presentatie van hun 5^e CD waren geweest, was voor mij geen liefde op het eerste gehoor… van de cd’s dan, welteverstaan. Want live vond ik ze zó goed! Daarna ben ik de cd’s natuurlijk ook meer gaan waarderen, maar deze avond overkwam het me weer: wat zijn ze live veel beter dan uit de studio! Terwijl het toch meestal andersom is met bands. Het was genieten, van steeds wisselende muziek, eeuwenoude teksten die door de hedendaagse schrijftrant ineens een nieuwe lading krijgen, van de gitarist die compleet uit z’n dak ging op onmogelijk kleine instrumenten, van de wisselwerking tussen de muzikanten en zangers onderling, nou ja, alles dus.

Psalm 121 werd driestemmig acapella ingezet, maar tot tweemaal toe klonk er ergens in de vierde regel iets afschuwelijks. Niet getreurd: ze begonnen met een lach opnieuw, en opnieuw: toen bleek de gitaarsnaar die de toon had aangegeven de boosdoener, en met hulp van de piano was het weer zoals we gewend zijn van PvN: haarscherp, meszuiver. Het leverde ze direct een applaus midden in het nummer op.

Het slotlied van hun optreden voerden ze samen met de mannen van Sons of Korah uit: de band van Psalmen voor Nu stond er heel ontspannen bij inmiddels, maar deze nieuwe muzikanten moesten nog even los komen. Toch zag je ook hier weer wat gebeuren. De chemie tussen mensen met eenzelfde doel, eenzelfde passie voor muziek maken en voor het verbreiden van die eeuwenoude liederen ontmoetten elkaar, van Nederland tot ‘down under’.

In de pauze was het druk, heel druk. De zaal was uitverkocht en deze mensen bleken helemaal niet in de hal te passen, daarom werden we gemaand naar buiten te gaan. Daar stonden we dan, zonder jas of trui in de avondkou, met een kopje thee.

Daarna in de rij voor de toiletten, en vanaf de trap bestudeerden we de drukte een poosje. En wie zagen we daar? Nichtje Marieke met haar man Anne. We konden alleen maar zwaaien over grote afstand. Aan het eind van de pauze, in de zaal, maakte ik kennis met Rineke en Gert-Jan, mij bekend als ‘zoon en schoondochter van Ettje’ en via Twitter, maar nu dan in het echt ontmoet. Leuk! De foto’s die Gert-Jan maakte, evenals een filmpje van de avond kun je hier bekijken. Let op: op 0:49 staan Herman en Joram middenin het beeld, op 0:50 verdwijnen ze aan de rechterkant uit beeld .

 Dan het hoofdprogramma: Sons of Korah. Ze zetten in met een aantal liederen achter elkaar, waarbij ze soms tussendoor wisselden van instrumenten, met mooie bridges de nummers aan elkaar verbonden – en hoewel het perfect klonk, gebeurde er nog even niets tussen band en zaal. Totdat zanger Matt het woord nam, en vervolgens regelmatig uitleg gaf of iets persoonlijks deelde vanuit wat de psalmen in zijn leven betekenen. Er kwam ontspanning, de mannen maakten contact met het publiek, gingen glimlachen en speelden de sterren van de hemel.

Vooraf had ik wat muziek beluisterd op YouTube, maar ook hier geldt: live vele malen beter. Dit zijn echt superbegaafde musici. De teksten komen minder binnen dan bij PvN, maar dat ligt toch aan de taal; de volgende dag met de cd erbij (met boekje) kwam het wel degelijk aan. Muziek spreekt ook voor zich. DearHusband trok op zeker moment de vergelijking met de Gipsy Kings vanwege het snarenspel (toepasselijk woord, trouwens). Steeds schitterende solo’s tussendoor, luister op Youtube maar eens Psalm 125 of 117 live. Of nee, ik plak er wel een tussen:

Tijdens de hele avond werden tv-opnamen gemaakt door Zendtijd voor Kerken – dat leverde extra spanning op, maar ook meer tijd. Sons of Korah maakte direct een cd-opname, dus alles moest min of meer perfect. We namen dan ook gewoon de tijd om te wachten toen er even tussendoor gestemd moest worden, en we hadden een uur méér concert.

 Sons of Korah sloot af door samen met enkele bandleden van Psalmen voor Nu Psalm 117 uit te voeren (te zien aan het slot van het filmpje).

En de toegift, om even voor half twaalf, was een prachtig nummer waarvan ik de titel niet weet en dat nog niet op cd is uitgebracht… een rustig nummer vlak voor de nacht, dat sprak over veilig weten bij God.

Wat ik eigenlijk nog het mooiste vond van deze avond – en daarom is dit ook geen recensie, maar een persoonlijke impressie -: onze kinderen (14 en 12) waren mee. Met tegenzin weliswaar (Wat? Een hele avond naar de psalmen luisteren?), maar vanaf het eerste nummer zag ik ze gaan genieten. Ze merkten dingen op die ik niet had verwacht – gitarist Ruben die met de tong tussen zijn lippen speelde af en toe, de maffe drummer van SoK die drumde op hoofd en kin; ze bewonderden het vakmanschap van degenen die op het podium stonden en we hadden met z’n vieren echt een supergezellige avond, die we om middernacht thuis afsloten met een beker warme melk, napraten en nagenieten.

Jarenlang organiseerde ik kinderpartijtjes voor het kroost. Piratenfeestje met een speurtocht en een échte, begraven schat. Prinsessenfeestje met een zelfgemaakte barbietaart. De taart met de ark van Noach, zelfgemaakt, met kleurstof bij de bakker vandaan. Feestjes buiten de deur, heel soms, maar vooral in en rond huis. Want dat bleek inmiddels weer heel origineel!

Vanavond is het laatste feestje… (want volgend jaar, in de brugklas, ‘kan dat niet meer’).

Onze dochter Sarah is vorige week 12 geworden. Vorige week vier vriendinnetjes op een mini-middagfeestje, met een video, spel, en eten. Vanavond vijf meiden op een beautyfeestje met sleepover (slaapfeestje dus). Zelf regelde ze ineens van alles: welke film er straks gekeken gaat worden, hoe je maskers kunt maken en haarspray; ze typte recepten over van internet en zocht nagellakjes uit om klaar te zetten.

En nu zijn ze er. Ze brengen als cadeaus meidenbladen mee, een DA-kadobon en een handtas. Ze zijn in badjas en pyjama, met haarbanden en staarten, liggen op de bank met een yoghurt-havermoutmasker of een yoghurt-honingmasker, met plakjes komkommer op de ogen. En giebelen, en gillen. Dat is niet veranderd. En ik… ik maak foto’s, loop in en uit, en geniet.

(maar wát rolt er ineens langs mijn wang?!)

Het is weer zo’n week. Zo’n week die bij voorbaat al vol zit, maar waarbij iedereen (of het lot) schijnt te denken “d’r kan nog meer bij”. Toen ik zondagavond thuiskwam van m’n dagen wandelen in de storm (daarover later meer), vond ik alweer twee uitnodigingen voor “kleine bijeenkomsten”, een op maandagavond en een op dinsdagavond. Allebei maar een uurtje, jaja. Uurtje hier, uurtje daar, uurtje zus, uurtje zo, voor je het weet is er een half leven om. Sorry uitnodigers, ik ben zeer vereerd, maar het past er niet meer bij deze week. Volgende week een nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Omdat dochter steeds enkels verzwikt en nu alweer 10 dagen met pijn loopt, toch even naar de huisarts. Eindelijk onze ‘eigen’ arts, die het vreemd vond dat zijn collega en later de fysiotherapeut nooit heeft gekeken naar een langetermijnoplossing. Want als dit zo doorgaat, worden de enkelbanden en de pezen steeds meer uitgerekt en … nou ja, de gruwelverhalen over botsplinters laat ik achterwege. De volgende dag al zat ik een middag in het ziekenhuis: sportarts (weer zo’n pijnlijk onderzoek), afspraak bij de sportfysiotherapeut maken en ‘even langs de gipskamer’. De voet is toch nog ingetaped, om de boel even wat rust te gunnen. We staan versteld van de gezondheidszorg en hoe snel je terechtkunt. Maar morgenmiddag zou dat dus weer een middag bij de nieuwe fysiotherapeut betekenen, en dat is niet degene die de sportarts had aangeraden -want die had zo snel geen plek-. Ineens bedacht ik: “waarom moet het eigenlijk zo snel?!” Dus even gebeld met het fysiocentrum en de situatie uitgelegd; ook dat we graag een vrouw hebben (die haar ook was aangeraden door de arts). Pfff nou, moeilijk moeilijk, ja hoor, maandagmorgen mag ze dan komen, onder schooltijd. We nemen het maar even voor lief. M’n studieboeken laat ik gewoon elk gewenst moment vallen, kwestie van prioriteiten stellen natuurlijk, maar hoe doen moeders dat met een werkgever? Die kunnen toch geen 3x per week vrijnemen voor dit soort zaken?

Vanavond hebben we een introductieavond voor een nieuw team. Ik ben reuzetrots op al deze mensen die ‘ja’  hebben gezegd op onze vraag of ze vrijwillig rond de zondagse samenkomst nazorg willen verlenen aan mensen die willen napraten over wat ze gehoord of ervaren hebben. Het ziet ernaar uit dat het team in aantal minstens verviervoudigt!!!

‘k Heb alleen aangeboden dat het wel in ons huis kan… o kleingelovige, ik wist niet dat er zoveel mensen zouden komen… dat betekent dat ik daarnet de tuinstoelen heb schoongemaakt (pfff, zweet) en dat ik moet passen en meten om zoveel plek in onze huiskamer te creëren. Koffiemelk voldoende in huis? Suiker? Kopjes? Thermoskannen? Koek? Inhoudelijk wil ik ze ook nog een en ander vertellen, maar dat bleek ik al voor een groot deel klaar te hebben. Super. Soms ben ik zo goed georganiseerd, dat ik er zelf verbaasd van sta .

Wat ik van te voren ook niet helemaal in de peiling had, is dat we nog in een verbouwing van trappenhuis en hal zitten. Dat betekent dat alle spullen uit de hal in de kamer staan, de jassen op een stoel liggen omdat de kapstok niet meer aan de muur hangt, etc. Moesten we even snel iets op improviseren.

Ach ja, en ondertussen is het ook alweer woensdag, en voor je het weet is het al week 42 (met verjaardag van dochter, feestje van dochter, concert op een avond, inloopavond school, aen andere afspraken). Alles sal reg kom: week 43 is herfstvakantie! Druk? Welnee.. ‘lekker bezig’ en never a dull moment.

Vriendin A. en ik planden een weekendje weg. Dat is een eenvoudige zin, maar het is ingewikkelder dan het klinkt: zij is een nogal bezig bijtje (en ik eigenlijk ook wel). September moest worden geannuleerd en we verschoven welgemoed naar het eerste weekend van oktober. Het is immers vaak nog prachtig herfstweer in die tijd.

Wat gaan we doen? ‘In elk geval wandelen’, was haar eis. Prima. Ik wilde graag naar zee. Met een geintje mailde ik: “We kunnen ook het Pieterpad gaan lopen, een stukje dan” – waarop zij direct enthousiast reageerde. Dat wordt het uiteindelijk niet, maar wel het Trekvogelpad. 380 km dwars door Nederland, van Bergen aan Zee naar Enschede. Zaterdag beginnen we in het Noordhollands Duinreservaat. Prachtig! Verwacht ik. Maar de weersvooruitzichten zijn inmiddels veranderd in: Zuidwesterstorm, windkracht 6, en regen. Ladiela… gaan we het doen, of blijven we knus in ons B&B zitten?

Het probleem bij zo’n wandeling is, dat het geen rondwandeling is – uiteraard, anders kom je nooit het land door. Maar je moet dus vervoer regelen naar het startpunt van de dag, of vervoer vanaf het eindpunt van de dag. Bussen rijden er niet veel. Even informeren leverde de OV-taxi op: voor het ongelooflijke bedrag van 2,40 p.p. kun je van de deur van je B&B naar je startpunt worden gebracht! Wat een uitvinding!

Telefoonnummer mee, routegidsje mee, regenkleding aan en gaan!

Op Open Monumentendag, zaterdag 12 september, droegen we als leden van de Dichtersgroep Woerden gedichten voor aan de voet van de watertoren. Met woorden bouwden we een monument voor de inmiddels overleden dichter Henk Kooijman. Hij leefde de laatste jaren van zijn leven in Gouda. Zijn omvangrijke collectie gedichten en proza heeft hij nagelaten aan zijn vriend Arjen Struijk, die op verzoek van uitgeverij Thoth de bundel “Waar ik ook ga, ik draag mijn weiland met mij mee” samenstelde. De ondertitel luidt ”zeshonderd gedichten ter gedachtenis aan het Groene Hart.” Prachtig. Kooijman kwam niet veel verder dan Het Groene Hart, “want” zo zei hij volgens Struijk, “ergens anders groeien ook bomen, en stroomt het water ook, dus waarom zou ik ergens anders heengaan?” En als je zijn gedichten leest, moet je hem gelijk geven. Door het aaneenrijgen van prachtige woorden tot mooie zinnen, zonder dat je het bewust in de gaten hebt, bouwt hij een beeld van een landschap waarin hij grote en kleine dingen opmerkt.

En ineens merkte ik hoezeer ik zelf ben vervlochten met het Groene Hart. Opgegroeid tussen de weilanden, boomkwekerijen, vergezichten, knotwilgen, sloten, koeien, eenden en zwanen… En nu woon ik weliswaar een beetje aan de rand, maar toch nog in het groene hart!

Arjen Struijk was zelf aanwezig. Ook hij droeg voor uit de bundel en vertelde over het leven en het werk van Henk Kooijman. De man heeft geen makkelijk leven gehad, maar schreef vrijwel elke dag.

Ieder heel uur lieten we enkele van zijn korte en lange gedichten horen.

Ik droeg een ode aan de rivier de Vlist voor (niet geheel toevallig). Het gedicht kun je hier lezen. Verder nog wat uit eigen werk, uitgezocht bij het thema. Bijzonder levendige middag, met best wat publiek dat stil bleef staan, maar de ontmoeting met deze mijnheer was wel heel boeiend. Wat een verhalen kan hij vertellen!

Bedankt!

“Thuis… dat is een schone onderbroek, is lezen in een spannend boek, een grote pan met erwtensoep, da-hat is thuis…” zegt een liedje op een van de cd’s die de kinderen vroeger vaak luisterden. Die schone onderbroek bereik ik pas als ik de enorme vakantiewas heb gedaan, voor erwtensoep is het veel te warm en het spannende boek? Daar heb ik voorlopig helemaal geen tijd meer voor.

 We kamperen drie weken midden in de natuur. We eindigden met uitzicht op bergkammen, roofvogels en deltavliegers, aan de voet van de watervallen. Ruime plaatsen, rustige buren, ’s avonds met een kaarsje aan voor de tent zitten en wat staren en kletsen.

Al na een paar dagen ben ik er aan gewend dat ik niet steeds opnieuw m’n mail kan checken en dat ik geen Twitter heb. Ik vergeet de namen van de dagen. We lezen, wandelen, spelen badminton of pétanque, zwemmen een poosje en bekijken allerlei moois.

Tegen het eind van die drie weken verlang ik wel weer naar de kat, naar een schone wc en naar mijn eigen bed. Maar de enige reden om naar huis te gaan, is de werkgever die roept.  

 Ach, na acht uur autorijden verlang ik echt wel naar m’n eigen huis. Als ik de wijk binnenrijd, overvalt me echter opnieuw de jaarlijkse benauwdheid, die niets met de temperatuur te maken heeft. Overal staan huizen, in rijen aan elkaar geplakt, dezelfde modellen een straat of meerdere lang. Stoep, straat: alles lijkt wel van steen of asfalt te zijn. En overal is straatverlichting. In Frankrijk hebben ze sterren.

 Het huis ruikt muf, maar de planten leven nog en de kat ook. Post en kranten gesorteerd op de trap. Eerst is daar de opwinding: zit er nog wat leuks bij de post? Ja, een paar vakantiegroeten. Maar ook: allerlei zakelijks, waarop gereageerd moet gaan worden.

Zo gaat het later ook met de e-mail. Ik zak weg in een moeras van vragen om informatie en allerlei afspraken.

 Slapen in mijn eigen bed. Geen geluiden van roofvogels en stromende rivier hier, maar jongeren op scooters die na middernacht naar huis rijden en elkaar toeschreeuwen. De buurman die de trap oploopt. De eigen badkamer maakt wel wat goed.  

Er is geen brood in huis. Ja, het is makkelijk dat ik de fiets bij de hand heb en dat ik de weg weet in de supermarkt. Ja, het is fijn dat ze volkoren brood hebben. Maar voordat ik kan eten, wil ik de tafel leegruimen. En daarna ruim ik de afwasmachine in, en sleep ik de tassen vol was naar de zolder, om te gaan uitsorteren en te wassen. De hele zaterdag lang. Ondertussen vul ik m’n agenda met afspraken, waarvan er alweer enkele op de zelfde datum blijken te vallen. Ik zie dat een of andere onverlaat heeft besloten al over drie dagen bijeen te komen voor een overleg, en ik heb geen idee wat ik daarvoor moet voorbereiden.

Buiten zitten is niet aan de orde: met dertig graden in een tuin pal op het zuiden, omgeven door drie schuttingen en vele buren, is voor mij geen pretje. Ik ben er niet voor gemaakt tussen stenen te leven. Ik mis de eik op de camping en het groene grasveld. Ik verlang terug naar de camping, waar iedereen aardig was, aan de afwas de dagelijkse belevenissen uitwisselde en verder geen lawaai maakte.

Ik verlang zo terug, dat ik in een wekenlange post-vakantie-dip beland.

Ondanks de schone onderbroeken.

Zondagmorgen staan we ‘vroeg’ op, omdat de mis in het dorpje om 10.45 uur al begint. Niet iedereen wil mee, uiteindelijk loop ik in m’n eentje langs de oever van de Arroux, richting Etang. Schouders en knieen bedekt met legging en t-shirt, en een zomerjurkje er overheen. Het is nu al warm, zoveel kleren aan. Sommige Fransen bevinden zich op straat, op weg naar de bakker of daar net vandaan komend; het verschil is duidelijk door de baquettes die al dan niet uit de tas steken. Zou hier iemand ter kerke gaan?

Eenmaal bij de kerk gekomen, zie ik toch wat mensen die richting op gaan. Zelfs een gezin. Ik loop achter een oude dame aan de trap op. Zij loopt langzaam en klampt zich vast aan de leuning en aan haar stok. Maar ik wil per se achter haar blijven, om te zien wat zij doet. Ik loop achter haar aan de deur door, pak dezelfde briefjes van de tafel in de hal als zij – een witte en een groene, en kijk om me heen naar een goed plekje. Ik raak mijn dame kwijt als ik een bank in schuif, maar even later schuift er een andere dame naast me. Ze knikt me vriendelijk toe, en legt haar missaal klaar.

Langzaam loopt het kerkje behoorlijk vol: niet alleen ouderen, zoals ik stiekem had verwacht, maar ook veel gezinnen met soms heel kleine kinderen. Ook nadat de pastoor begonnen is, druppelt er nog van alles binnen. Een evangelische gemeente is er niets bij. De pastoor is overigens de enige met een diepzwarte huid, prachtig in zo’n priestergewaad! Alles is Frans uiteraard, en hier en daar herken ik woorden. Wat op m’n groene briefje staat, kan ik meezingen: de voorzangeres geeft duidelijk de toonhoogte aan, met haar handen zowel als met haar stem. De schriftlezingen zijn vele, en worden door vrouwen en mannen uit de parochie verricht. De collecte gebeurt door vrouwen, en de misdienaartjes worden door een vrouw begeleid op hun route. Prachtig, die kleine kinderen met een kaars in de hand, het bord en de beker. De eucharistie is voorin te verkrijgen, en we schuifelen in goede orde naar voren, twee rijen naast elkaar. Alles is zo rustig, zo… ingetogen. Tegelijkertijd is er alle ruimte voor de kleine kinderen, die niet stil kunnen zitten en daarom maar een stukje door de kerk gaan wandelen aan de hand van vader of moeder.

De preek? Tja, die kon ik niet volgen. Wel maakte ik van de evangelielezing nog iets: het ging over de wonderbare spijziging. Een gastvrije gemeente? Hm, er was geen welkomstteam, geen nazorgteam, geen geprojecteerde teksten op de beamer. Toch was de dame naast me heel vriendelijk, wees me aan welk lied ik moest zingen,  gaf me plotseling een hand net als de mensen om me heen (o, ik had even een mededeling gemist!) en wenste me de vrede van Christus. Prachtig. Na afloop kreeg ik weer een vriendelijke knik en ‘bonne dimanche’. Ja, ik vond het prima zo. En vooral zo rustig… iedereen wist wat hij of zij moest doen, zelfs dat kleine meisje dat voor het eerst als misdienaar meeliep, haar armpjes eerbiedig gekruist voor de borst.

Na afloop werd er op het grint voor de kerk gezellig nagepraat. Ik wandelde weer rustig terug langs de rivier, en ik kwam verkwikt op de camping terug. Terwijl ik thuis vaak na de zondagse dienst uitgeput op de bank plof! Hoe komt dat? Wie het weet, mag het zeggen .

Het werd een bonne dimanche!

Het water is dan weer diep, dan weer ondiep. Gelukkig wordt een korte broek niet zo zwaar van water als een lange broek, flitst nog door me heen. Het is zwaar, tegen de stroom in. Net heb ik dit stuk in een paar seconden afgelegd, nu lijkt het uren te duren. Ik roep haar naam, maar hoor niets terug. Zien kan ik haar ook niet, de rivier is hier te bochtig.

Dan zie ik haar groene kano. Ze antwoordt me! ‘Zit je nog in je kano?’ ‘Ja’, klinkt het verdrietig, maar luid genoeg dat ik het hoor. ‘Ik kom naar je toe!’ Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb nog een meter of zes te overbruggen naar de voorpunt van de kano, en dit is het gedeelte waar de stroom zo sterk is, dat ik zojuist langs haar glipte zonder haar boot beet te kunnen pakken. Als ik die boomstronk maar bereik, dan ben ik al wat verder. Ik gooi m’n hele lichaam naar voren, maar vanaf m’n middel naar beneden wordt de andere kant op gestuwd. Dan heb ik ineens de boomstronk te pakken, en trek ik mezelf daarnaartoe. Daar achter moet het even wat rustiger zijn, denk ik, maar dat valt nog tegen. In elk geval staat de boomstronk nu in m’n rug. De laatste meters gaan op wilskracht. Ik heb het handvat beet! Dochter ligt met haar gezicht in de takken verstopt. Ik roep haar toe: ‘Ik duw je in de stroom, dan ga je peddelen, met de stroom mee. Als je mijn kano ziet liggen, ga je daar gewoon voorbij. Ik kom later achter je aan! Begrijp je het?’ Ze knikt. ‘Denk om je gezicht. Daar ga je!’ Ik trek de boot los, zie haar krampachtige gezicht als ze dapper de peddel weer vastgrijpt, ik geef de kano een flinke duw in de goede richting, en daar gaat ze. Peddelend. Ik kijk haar rug na en plons weer terug naar mijn kano.

In het navolgende stuk komen we nog een keer vast te zitten in ondiep water, maar komen om de beurt op eigen kracht los.

We did it!!