Bij de kassa even over de zon en de regen gepraat, en back home, to the office. Op de terugweg wist ik weer wat het nadeel is van lopend boodschappen doen, zeker met 5 SIZ-aanbiedingen aan je arm… (au! arme rug!).

Tot mijn schrik zag ik bij het nakijken van de bon dat er geen korting van de SIZ was afgegaan, waardoor ik per SIZ 2,39 teveel had betaald. Dat samen vormde een bedrag waarvoor ik terug fietste (ja, niet meer lopend, niet meer op m’n gemakje). Zucht,zucht,zucht… ‘het staat echt zo in de folder, mevrouw, kijkt u maar’, ‘ja maar op het schap staat ‘alle varianten’ en de kaartjes hangen ook bij ‘alle varianten”. Maar helaas helaas, toen we het samen gingen bekijken, bleek er met HEEL kleine lettertjes bij te staan: ‘m.u.v. wereldsoepen.. ‘. En om nu weer terug te fietsen, de SIZ’s op te halen en ze om te ruilen, daar had ik even geen zin meer in.

En voor de vervelenaars onder ons: die letters kon ik nog prima lezen, ik heb geen leesbril nodig bij de boodschappen, maar ik had háást en graaide ‘snel even’ wat aanbiedingen bij elkaar.

Ach, dat was het uitje van de dag. Gelukkig is er alweer gezellig een kind thuis. En ik ga nog even lekker een uurtje werken voor het eten! We eten toch soep, lekker makkelijk…

naar welk strand en met wie zal ik volgende week eens gaan?

(foto’s gemaakt met telefoontje, evenals de Noordwijkfoto’s)

de zee trekt zich terug

spiegelt de wolken

schuimsneeuw waait rond

net een streepje zonlicht

gevangen op de woeste schuimkoppen van de zee

hagelwitte meeuwen scheren door

donkere lucht

bron: Facebook

bladeren cirkelen op

storm stilt in mijn hart

(EvdV)

is met zachte vingers

wat voorbij is dichtdoen

en verpakken

in goede gedachten ter herinnering.

Is verwijlen  

bij een brok leven

en stilstaan op de pieken

van pijn en vreugde.

Afscheid nemen  

is met dankbaren handen

weemoedig meedragen

al wat waard is

niet te vergeten….

                                                                                                                                                           -Dietrich Bonhoeffer-

‘Even ontspannen’, ‘Verder open’, ‘Nu dichtbijten’, was haar kant van de conversatie. De mijne was toen al gesmoord. Onder het geweld van prikken, boren, waterspuiten, en wat dan niet al –aan uitleggen doet deze dame niet- bleek ik in stilte een groot vocabulaire aan scheldwoorden te bezitten.

Maar goed: zojuist is mijn aller-, allerlaatste amalgaamvulling verwijderd!

Nee, ik dronk niet veel frisdrank als kind, alleen op zondag – dus daar heeft het niet aan gelegen. Misschien was mijn weerstand als kind verminderd door op m’n tandvlees te lopen, en kreeg ik daardoor vroeger veel gaatjes. En dan was er die tandarts die rücksichtslos een boor in m’n kiezen jaste, zonder waarschuwing vooraf, waardoor ik nóg niet normaal in een tandartsstoel kan liggen. In elk geval had ik veel grijze vullingen. Amalgaam dus. Want dat is sterk materiaal, bestand tegen allerlei acties die kiezen nu eenmaal uitvoeren, zoals kauwen. Net zoiets als asbest, ook zulk gemakkelijk te verwerken materiaal waarvan pas later bekend werd hoe giftig en gevaarlijk het is. Alleen stop je asbest niet in je mond, amalgaam wel. Onder invloed van je lichaamstemperatuur komt kwik vrij, en langzaam maar zeker word je vergiftigd, zeker als je vullingen ouder zijn dan 5 jaar. Ouder dan vijf jaar?! Ik denk dat ze wel 30 jaar oud waren… wat is er in die tijd allemaal in mijn immuunsysteem gelekt?

De baas zelf komt eraan, geeft me een hand, vraagt zoals altijd ‘hoe is het?’ en mijn antwoord is zoals  altijd ‘mwah’.

In sommige landen is amalgaam verboden. Officieel omdat het na overlijden in de grond terechtkomt en daar het milieu belast (!). Ja hoor. In Nederland is gebruik nog steeds toegestaan, hoewel het wel vermindert omdat veel tandartsen ook de nadelen onderkennen.

Dan begint het grote boren. Eigenlijk viel het me mee, ik had me op iets ergers voorbereid. Altijd verdwijnt er wel een brok in m’n keel, zeker omdat deze dame het niet zo nauw neemt met de stofzuiger. Na afloop van dat geweld ben ik nog niet klaar: bandje er om heen, groen rubber lapje spannen, watjes in kiertjes en gaatjes om het droog te houden; kortom: ze vullen hier volgens de regels met behulp van een cofferdam. Met een mooie, witte vulling – van composiet.

Bibberend verlaat ik de stoel. De tandarts himself laat me nog even zitten, zodat ik niet direct omval, maar ik wil alleen nog maar weg om thuis te kunnen bijkomen.

En daar zit ik nu. Moe en met pijn.

Maar: amalgaamvrij! Even nalezen welke klachten er bij een amalgaamvergiftiging kunnen optreden: chronische vermoeidheid, concentratieproblemen, depressiviteit, gedragsverandering, geheugenklachten, slapeloosheid, gewrichtsklachten (reumatische pijnen). (wat!?)

Wauw… wat zal ik me goed en gezond gaan voelen. Ik zie er naar uit!

Why do I tell his eyes were green? Maybe because they were extraordinary. But not only because of their color.

He knows nothing about my feelings and my questions. But he said to me: Why fuss about failures? I don’t fear failures. Learn from them and go on.

Why did I listen so carefully? Not only because of the content. It was the way he looked at me. Special. Innocent. As if he was beyond this world.

He spoke right to my heart. This man with the child in his green eyes.