Een mede-blogger stopt. En niet zomaar één, maar degene die me op het idee bracht om te gaan bloggen. Eén van de eerste keren dat we elkaar ontmoetten zei hij: jij blogt dan zeker ook wel? Nee dus, en ik vond het ook onzin om dat te gaan doen. Maar twee jaar geleden leek het me ineens tóch zinvol -of eigenlijk gewoon leuk- om een weblog over de verbouwing op te zetten. Inmiddels gaat het meer over de verbouwing in de geest dan in ons huis, maar goed: je kan niet altijd in de fysieke rommel blijven zitten…

Ik begrijp zijn overwegingen. Bloggen werkt verslavend. Heel internet werkt verslavend trouwens. Jaren geleden begon ik met MSN’en en haalde daarmee soms nachtenlang door, met de meest diepzinnige gesprekken overigens. De emaillijsten en de gewone emails houden me ook aardig in de weer, en steeds opnieuw moet je daar weer een modus in zoeken. En wat is de internetwereld nu eigenlijk? Vroeger zaten we op de stoep met de buurvrouw te kletsen, tegenwoordig zitten we apart, binnen, achter de computer.

We gaan naar een eenvoudige camping, met vreemd genoeg wél gratis Wifi. We hebben besloten desondanks geen computer mee te nemen, want dat ‘zuigt’ alleen maar weer. Rust en stilte – niet alleen die drie weken, maar ook elke dag. De sabbatsrust is niet alleen voor één dag per week, maar de rust die je elk moment van de dag kunt binnengaan. Super.

Nog meer begrijp ik zijn overweging wat je allemaal van het centraal zetten van Jezus af kan houden. Bloggen is daar een risicofactor, net als het lezen van (zelfs goede) boeken, of lekker eten, of sport. Reden om af en toe een periode van mediavasten in te lassen; misschien daarover later meer.

Bedankt voor je inbreng in blogland, Jan. Ik zal je aanwezigheid in de virtuele wereld missen!

If someone is too tired to give you a smile,
leave one of your own,
because no one needs a smile as much as those who have none to give.
(Author Unknown)

Wat is nu eigenlijk de charme van kamperen? Ik kan het niet uitleggen. Heb het vandaag alweer met twee mensen geprobeerd, maar het lúkt gewoonweg niet. Je hebt twee soorten: kampeerders en niet-kampeerders. (Als ze met elkaar trouwen, kan er een probleem ontstaan trouwens).
Een poging.

Kamperen is:
- met je wc-rol onder je arm over de camping lopen richting toilet
- onder de douche staan en ontdekken dat je je handdoek vergeten bent
- bibberen van de kou als het regent
- de oorwurmen (mieren, muizen, slangen) van je zelf of van je eten af slaan
- lange zwoele avonden met een glas wijn en een kaarsje voor je tent
- een beetje rommelen, een beetje rondlopen, een beetje zitten
- een praatje maken bij de afwas
- de geur van tentdoek
- het tikken van de regen op het doek terwijl je in bed ligt
- het niets hoeven

Nou ja, om kort te zijn:
het leven volgens het ritme van de natuur.

Inmiddels loopt hier al een halve week een 13-jarige in huis die al vakantie heeft. Dat geeft een ‘bijna-vakantie-gevoel’ bij zijn moeder, terwijl ik dat eerder nog niet had. Tegelijkertijd kán dat eigenlijk nog niet!
Maar gisteren heb ik wel een vak afgerond en het portfolio opgestuurd naar de docent, die resideert aan de Faculteit te Leuven. Ik ben benieuwd. Hopelijk heb ik voor 1 september genoeg cijfers binnen om door te gaan naar het 2e jaar :-). Vooralsnog heb ik alles gehaald! In de komende weken mag ik nog 80 uur gaan studeren aan “Inleiding Oude Testament”, zodat dat ook nog voor die tijd kan worden ingeleverd. Jammer dat ze met sommige dingen zo vlak van tevoren komen; pas vorige week werd bekend dat we het niet in oktober mogen inleveren, maar dat het voor 1 september nagekeken moet zijn. Ai, dat wordt met een studieboek voor de tent zitten…
Het vervolg van de studie wordt zachtjesaan wat duidelijker. Tot en met januari zullen we een aantal bruggetjes maken en daarmee de propedeuse kunnen halen (die vervolgens pas in september wordt uitgereikt?!). Hermeneutiek, man/vrouw, mens en maatschappij zijn de vakken die o.a. aan de orde zullen komen. Intussen moet ik dan de rest van m’n propedeusestage afronden. Ik start in september op een ander stage-adres om o.a. met pastoraat te gaan meelopen.
Daarna volgt dan ’semester 3′ onder de noemer “geestelijk begeleiden”. Het ziet er allemaal erg interessant uit, en ik hoop dan ook maar dat de nieuwe opzet toch nog in mijn leven gaat passen. Zou toch wel érg jammer zijn als ik moest stoppen…

Maar wat ik nog steeds niet snap: waarom gaat post naar België met de luchtpost en naar bijv. Groningen niet??

Even na middernacht op de fiets in een stortbui
geen hond op straat
alleen ik en het water

(of: When Andrew came home)
Woensdagavond viel ik zomaar in deze mooie film, uitgezonden op RTL8.

Gails zoontje Andrew is haar enige levensdoel sinds haar scheiding van zijn vader Ted. Ze is inmiddels een nieuw leven begonnen met Eddie, haar bezorgde en meelevende partner. Telkens wanneer de kleine Andrew op weekend gaat bij zijn vader en diens vriendin, beleeft Gail echter bange momenten. En haar vrees blijkt gegrond wanneer Ted de jongen op een dag niet meer terug naar huis brengt. Gail begint een verwoede zoektocht naar haar vermiste zoon, maar vijf jaren verstrijken vooraleer ze Andrew terugziet. Ineens is er een telefoontje van Ted en stapt Andrew uit een bus, smerig en zonder bagage. Gail neemt hem mee naar huis, maar de vragen stapelen zich op. Waarom kan Andrew niet spelen met andere kinderen? Waarom is hij zo bang in het donker? Waarom kan hij nog niet lezen? En bovenal: zal Andrew zich ooit nog ergens thuis en veilig kunnen voelen?

Aangrijpend verhaal (en ook nog eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal). Op zeker moment staat Gail in tweestrijd tussen haar zoon en haar nieuwe echtgenoot en hun babyzoon. Eddie besluit tijdelijk elders te gaan wonen met de baby, omdat hij vreest voor diens veiligheid in de nabijheid van Andrew. En dan te zien hoeveel Andrew eigenlijk van zijn babybroertje houdt. De moederliefde die zich zo graag wil uiten, maar geen aanknopingspunt vindt bij het kind, de wanhoop die haar soms overvalt en het dan tóch volhouden omdat ze in hem blijft geloven - dat is indrukwekkend.

Uitspraak Gail: everything is funny, and everything is sad.
Zo ga je soms met moeilijkheden om, ja.

En als ze dan samen dat liedje zingen:

I see the moon and the moon sees me;
The moon sees somebody I’d like to see.
God bless the moon and god bless me,
And God bless the somebody I’d like to see.

I really think that God above
Created you for me to love
And picked you out from all the rest
Because he knew I’d love you best.

Ik ben er gewoon niet goed in.
Het liefst doe ik het helemaal nooit.
Maar soms móet het. Soms beslis ik het zelf, soms onder lichte dwang.
Als ik op vakantie ga en ik knuffel de kat voor het laatst, heb ik het al.
Drie weken later van de camping weer naar huis: ik neem met tranen in m’n ogen afscheid van de buren aldaar.
Mensen met wie je hebt samengewerkt,
een project dat wordt afgerond.
Steeds weer loslaten, steeds weer afscheid nemen.
Ik ben er gewoon niet goed in.
De veilige boot verlaten en een stap zetten op het woelige water.
Niet wetend of je er écht op kunt lopen.

Partir, c’est mourir un peu….

(Afscheid nemen is een beetje sterven)

foto van wandeleninmaastricht.nl

Zondagmorgen

grote woorden zongen we
over hemel en gouden straten
en als je lijdt
dat het maar voor even is
ik zag jou

je rolstoel
neksteun
zuurstofapparaat
helper naast je
zodat je niet stikken zou

grote woorden zong ik
over lijden voor even
en nooit meer rouw
ik keek je aan
die woorden zong jij

ik zweeg

tranen kunnen niet zingen

Ja, je leest het goed: slot. Vanavond hebben we de laatste les van de Marriage Course gegeven. Niet alleen van deze groep, maar we stoppen er écht mee. 28 avonden, 4 groepen, 32 echtparen, 64 cursisten, 4 koks, 4 cursusleiders… het is voorbij voor ons.

Waarom? Nou… omdat W.&N. er mee stoppen, en het daardoor tóch nooit meer hetzelfde zou zijn. Omdat we komend seizoen wel even iets anders aan onze fiets hebben hangen (proberen propedeuse te halen!?). Omdat je je erop verkijkt hoe ongelooflijk veel uren er in zo’n cursus gaan zitten. Omdat we wel weer eens wat nieuws willen gaan doen. En gelukkig staan er al vier opvolgers te wachten, zodat we de wachtlijst netjes kunnen indelen in een volgende cursus.

Maar het doet toch een beetje pijn. Geen brandende, snijdende pijn, maar zo’n zeurend melancholiek gevoel. Nooit meer haasten op vrijdag- of zaterdagmiddag. Nooit meer leuke citaten in klemmetjes op tafel zetten, de waterkannen vullen, een themabloem neerzetten. Nooit meer servetten in een originele vorm proberen te vouwen. Nooit meer een peterselieblaadje op een schepje aardappels schikken, of griekse yoghurt in de soep laten zakken. Nooit meer een mobieltje achter de keukenplint vandaan vissen, nooit meer het gasfornuis brandschoon achterlaten, nooit meer chocoladesaus uit ********** (censuur), nooit meer caramel van het granieten aanrecht afbikken. Nooit meer een groep open, leergierige cursisten, nooit meer klungelen met de dvd-speler en de beamer.
Nou ja - die laatste zin misschien ooit nog wel weer in ander verband.
Nooit meer koffiedrinken met W.& N. tussen de voorbereidingen door, nooit meer de kinderen de hele avond op hun bank parkeren met filmpjes, nooit meer achteraf de boel opruimen en evalueren terwijl we keihard zingen, nooit meer servetten en kleedjes wassen en strijken…
ja, we zullen het missen!

Toen er steeds meer oranje artikelen in de winkels verschenen, begon ik me af te vragen wat er toch aan de hand zou zijn. Koninginnedag? Neuh, was net geweest. Vast iets met voetbal. En ja hoor, daar kwamen de eerste opmerkingen al: “Nee, dan kan ik niet, dan is er EK”. O? Oké… we houden er rekening mee.
(Waarom zeg ík eigenlijk nooit: “Nee, dan kan ik niet, dan is er een mooie film op TV”?).

Vooruit, de eerste wedstrijd. Geen geïnteresseerden in huis, de doelpunten krijgen we mee door het gejuich uit de buurt waardoor we feilloos weten wanneer het 3-0 is. Tijd om wat achterstallig werk te doen, en na afloop van de wedstrijd naar bed. Aan de overkant van het water keek een grote groep in de tuin de wedstrijd. Zag er gezellig uit, klonk ook gezellig, totdat de nabeschouwingen op hetzelfde volume doorgingen… Alsof de tv in je slaapkamer stond! Aaargh. Maar ja, het is EK, dus het mag allemaal. En die nabeschouwingen zijn écht niet zo interessant dat ze je vanuit je bed wilt volgen… “Hoe heb je je voorbereid op deze wedstrijd?” –“Ja nou, ik wist niet zoveel van de tegenstander, dus ik heb me zo breed mogelijk voorbereid.” Het is allemaal van hoog niveau.
Kweenie hoor, maar op de een of andere manier denk ik altijd aan dat liedje van Het Goede Doel:

Geef de mensen wat ze willen: te eten,
iets om de honger te stillen,
een bezigheid tegen het vervelen,
geef ze brood en laat ze spelen…