Bijna vakantie…

Inmiddels loopt hier al een halve week een 13-jarige in huis die al vakantie heeft. Dat geeft een ‘bijna-vakantie-gevoel’ bij zijn moeder, terwijl ik dat eerder nog niet had. Tegelijkertijd kán dat eigenlijk nog niet!
Maar gisteren heb ik wel een vak afgerond en het portfolio opgestuurd naar de docent, die resideert aan de Faculteit te Leuven. Ik ben benieuwd. Hopelijk heb ik voor 1 september genoeg cijfers binnen om door te gaan naar het 2e jaar :-). Vooralsnog heb ik alles gehaald! In de komende weken mag ik nog 80 uur gaan studeren aan “Inleiding Oude Testament”, zodat dat ook nog voor die tijd kan worden ingeleverd. Jammer dat ze met sommige dingen zo vlak van tevoren komen; pas vorige week werd bekend dat we het niet in oktober mogen inleveren, maar dat het voor 1 september nagekeken moet zijn. Ai, dat wordt met een studieboek voor de tent zitten…
Het vervolg van de studie wordt zachtjesaan wat duidelijker. Tot en met januari zullen we een aantal bruggetjes maken en daarmee de propedeuse kunnen halen (die vervolgens pas in september wordt uitgereikt?!). Hermeneutiek, man/vrouw, mens en maatschappij zijn de vakken die o.a. aan de orde zullen komen. Intussen moet ik dan de rest van m’n propedeusestage afronden. Ik start in september op een ander stage-adres om o.a. met pastoraat te gaan meelopen.
Daarna volgt dan ’semester 3′ onder de noemer “geestelijk begeleiden”. Het ziet er allemaal erg interessant uit, en ik hoop dan ook maar dat de nieuwe opzet toch nog in mijn leven gaat passen. Zou toch wel érg jammer zijn als ik moest stoppen…

Maar wat ik nog steeds niet snap: waarom gaat post naar België met de luchtpost en naar bijv. Groningen niet??

Vakantie!

Afgelopen week, toen het weer omsloeg naar ‘mooi’, snel de vouwwagen gepakt (haha, dát klinkt mooi) en toch nog eventjes weg. Een goede oefening met onze ‘nieuwe’ vouwwagen, Holtkamper Spacer. Alles eraan geritst en eraf geritst, uitgeklapt en ingeklapt. Wow, wat een verschil met onze vorige! Dit gaat echt uren werk schelen…
En zo ziet hij er dan uit:

Het prachtige plekje was op SVR-camping Meck, Maarsbergen. Vandaaruit liepen we zondag naar de Leersumse plassen, erg mooi trouwens, en onderweg kwamen we deze bosbewoner tegen op het pad. De kikker slaakte nog één laatste gil, die door merg en been ging, voordat hij door het gif werd verdoofd. En even later was hij he-le-maal weg…

Vakantie-workout

Voor wie denkt lekker in zijn/haar klapstoeltje te gaan zitten luieren in de vakantie; wel eerst even deze workout doen!

(met dank aan Rineke)

Vakantie voor de deur

Met twee weken meivakantie voor de deur vatten wij het plan op om in die eerste week onze nieuwe vouwwagen te gaan uitproberen. Dat heeft nog heel wat voeten in aarde. Wordt het wel redelijk weer? Anders gaan we niet, en gaan we alsnog een huisje zoeken – als niet alles vol zit. Als we wel gaan, mag er een vriendinnetje mee, dat moet ik nog eens met die ouders regelen. Koninginnedag valt in die week, dus geen rommelmarktverkoop dit jaar. O ja, de gebedswinkel wilde leuke acties doen op koninginnedag → sorry, we kunnen niet meehelpen. M’n verjaardag valt in die week, dus een slinger mee voor de op de camping. En de visite afzeggen, anders staan ze voor een dichte deur. Maar ja, ik weet nog niet zeker of het doorgaat. Hemelvaartsdag valt erin, of ik tijd heb om mee te zingen in de dienst. Nee, we gaan waarschijnlijk weg. O ja, direct erna gaat dochter bij nichtje logeren, moet ik vooraf dus ook even wat concreter afspreken.
En de inventaris: we hebben een deel met de oude vouwwagen meeverkocht. Wat zit er nu precies bij de nieuwe? Moeten we nog een andere gasfles? Hoe werkte het opzetten ook alweer? Dat moeten we vooraf wel even uitproberen, al is het maar op de oprit. Maar zaterdag heb ik een workshopdag, en aansluitend gaan we ‘even’ een bank bij zus brengen en daarna de aanhanger weer terugbrengen. Kunnen we dan de vouwwagen wel ophalen (staat bij de aanhanger). Dus dan kunnen we op z’n vroegst zondagmiddag de vouwwagen uitklappen, maar ja, nemen de kerkgangers daar geen aanstoot aan? ’s Morgens kunnen we nog de dienst in onze gemeente meepakken, er worden oudsten ingezegend. Nou ja, in elk geval gaan we niet zaterdag weg, dan maar maandag.
Maar voor die tijd moet ik een gesprek op school, een projectavond op andere school, tentamen voorbereiden, een avond op reportage voor een tijdschrift en een telefonisch interview erachteraan, een MarriageCourse-avond… ik boek maar een hotel geloof ik, dan kunnen we eens flink verzorgd worden!

Knoop doorgehakt, koop gesloten

Trouwe lezers weten dat we nog éven hebben getwijfeld na de verkoop van onze vouwwagen uit 1984 afgelopen zomer. Toch maar een caravan, zoals iedereen om ons heen? Of een huisje huren, of een stacaravan? Op de een of andere manier riep geen van de opties een echt ‘tentgevoel’ op (logisch….). En omdat we allevier hetzelfde gevoel hadden… hebben we heel wijs gedaan, ons hart gevolgd (dat is trouwens meestál wijs, om je hart te volgen!) en weer een vouwwagen gekocht. Holtkamper Spacer is het geworden. Mooi hè, die schuine lijnen… het erkertje boven de dissel… allerlei ventilatiemogelijkheden… en binnen nog bankjes om ‘in de bak’ te zitten op koude dagen, wat we altijd zo gezellig vinden en vier slaapplaatsen.

En weet je? De bak heeft dezelfde kleur als onze auto! Veel beter dan ‘knalwit’…

Nu maar wachten op het voorjaar!

(P.S. de foto’s zijn van de vorige eigenaar natuurlijk)

Prikkels

Verschillende mensen hebben het erover: dat het in de vakantie zo heerlijk rustig was, en dat je nu zo snel weer geleefd wordt door alle impulsen om je heen. Zonder telefoon, internet, email, tv, kranten komt een mens weer tot zichzelf. Wat dat betreft zijn wij (manlief en ik) niets veranderd: 15 jaar geleden pleegden we vanuit Israël een telefoontje met het opgeluchte thuisfront “want er waren zoveel bomaanslagen”. O sorry, wij wisten van niets, wandelden door de woestijn en lazen geen krant. Maar in Nederland was het al lang weer op het journaal geweest. Ook nu in de Eifel: er bleken grote overstromingen, wegen waren weggeslagen, en alles waar wíj ons druk om maakten was de brug op de camping die overstroomde, waardoor het sanitair onbereikbaar werd. Geen idee van de wereld om ons heen die nacht. Het is gewoon goed voor de mens, eens een tijdje zonder invloeden van buiten.

Maar waarom is het maar zo weinigen gegeven om dit thuis voort te zetten?

Na thuiskomst zochten we onze eigen kerkdienst weer op. Leuk om iedereen weer terug te zien, maar wát een prikkels. Veel mensen, die bepaald niet stil zijn en pas na twee verzoeken zich eens nestelen voor het begin van een dienst. Mededelingen van de oudste van dienst, mededeling van een gemeentelid, praatje van de zangleider, zingen, optreden van twee kinderen, mensen die een getuigenis geven, zingen, optreden, filmpje over de Roemeniëreis, zingen, collecte – en tijdens de collecte gooien we er nóg maar een filmpje doorheen over een ander onderwerp. Tegen die tijd nam ik een sanitaire pauze. De preek moest notabene nog beginnen, en onze hoofden zaten al volgepropt! Dan moet er wel een dijk van een preek komen,  wil die nog doordringen bij al die mensen (gelukkig kwám er ook een dijk van een preek). Uitputtend toch. Mag het wat minder?!

Ik blijf het proberen. Ik houd contact met mijn ‘consuminderfamilie’, die ook die waarde herkennen van een leger leven. Dat doe ik via internet, dat dan weer wel. De zorgen die direct weer over ons heen vallen, met name rondom vrijwilligerswerk, ga ik sneller loslaten. Als mensen mij kwetsen, laat ik de pijn los en eventueel die mensen ook. ‘t Is Gods werk, niet het mijne. Ik help slechts een handje mee, als een peuter die zijn vader helpt bij het behangen.

House for sale

Vakantietijd, tijd om bij een kampvuurtje tot afwegingen te komen. De een besluit zijn boot te verkopen na thuiskomst, de ander heeft er net een gekocht (beiden waar gebeurd dit jaar in onze omgeving). Wijzelf besluiten onze vouwwagen te koop te zetten. Voortvarend staat hij al iets meer dan een etmaal na thuiskomst op Marktplaats.

Spannend, afwachten wat de reacties zullen zijn. Aan het eind van de avond ga ik eens kijken: al een bod én iemand wil komen kijken. Oeps. Dát is snel!

Nu maar hopen dat iemand anders er net zo blij mee zal zijn en er net zo goed voor zal zorgen als wij.

Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn…

 

Powered by Qumana

Tandvlees

Hoera, we hebben het gehaald! Het is schoolvakantie!! Op het tandvlees, en dat wreekt zich deze eerste zondag. Een druilerige middag, goed voor: middagdutjes, bankhangen, video kijken -> rust, rust, rust. Riekt naar saaiheid, ik voel het al bijna weer kriebelen: ‘iedereen’ is vast spannende dingen aan het doen, en wij hangen maar wat rond. Maar let op kinderen, die hebben daar nog een antenne voor: voor de grenzen van hun kunnen en de tijd van rust (trouwens, was er niet zoiets als ‘zondagsrust’?!).

De drukte van juni/juli hebben we gezamenlijk het hoofd geboden. Afscheidjes hier en daar bijgewoond, kadootjes voor meesters en juffen. De voorspeelavond gewoon gecancelled omdat zoon ook nog een grote rol voor de musical moest instuderen, en ook hij mag al leren dat er soms níet meer bij kan en je gewoon ‘nee’ kunt zeggen (had ik dat maar zo jong al geleerd:). De afscheidsmusical van de basisschool was geweldig en straks staat er een grote stap naar het vervolgonderwijs voor de deur. Maar eerst… heerlijk, vakantie.

O ja, waar is m’n kampeerpaklijst, zijn de gasslangen en de banden van de vouwwagen nog in orde, we moeten nog stoelen bijkopen want ze zijn nu echt van de kleine maat afgegroeid en de luchtbedden zijn ook poreus, heeft iedereen nog een regenpak en laarzen die passen, sandalen en m’n wandelschoenen zijn versleten…

Caravan?!

Het begon in de familie. Oké, wij zijn de jongsten in onze familie, dus dat is logisch. Maar nu is het ook al enige tijd bezig in onze vrienden- en kennissenkring. Misschien komt het doordat de meesten mensen ietsjes ouder zijn dan wij. Misschien komt het voor ons ook in zicht. Maar wij willen er nog niet aan. Want ‘caravan’ betekent toch: fietsdrager, twee dezelfde fietsen, twee dezelfde (glimmende) trainingspakken, chemisch toilet binnen handbereik, het afvalwater van je kraantje met een karretje gaan wegbrengen, een tv’tje, schotelantenne opzetten, internet en laptop, koken in je slaapruimte, elektrisch licht, geen tentdoekgeur, geen tentdoekgeluid, je föhn en make-up meenemen op vakantie, dat soort dingen toch?

Vakantie hoort in een tent. Oké, met bekkeninstabiliteit mochten we dan overstappen naar een vouwwagen, maar dat is toch wel de limit voor de komende jaren. Caravan? Misschien als we tegen de zestig gaan lopen. Misschien. Maar dan wordt het waarschijnlijk een busje zoals Otje!

Kamperen, of..?

Afgelopen week waren we een paar dagen op vakantie. Helaas moest DH werken tot en met dinsdag, maar toen hij thuiskwam had ik de auto al gepakt staan en konden we direct vertrekken. Vanwege de weersverwachting hebben we besloten zonder vouwwagen te gaan, en het huisje op de camping van vorig jaar zomer (en het jaar daarvoor) te huren. DD was helemaal gelukkig dat ze weer naar haar pony’s kon en ze zat er dan ook elk moment: poetsen, rijden in de bak, buitenrit in het bos (voor ons ook direct een mooie wandeling!) en knuffelen. Vriendinnetje van de andere jaren was er ook, de dames hadden mailcontact gehouden, dus helemaal geweldig. DS heeft zich ook vermaakt, met een nieuwe afstandbestuurbare auto op het erf, voetballen, koeien kijken. En de volwassenen genoten van de kinderen, zorgden voor eten/drinken/afwas, hebben allebei een heel boek gelezen, gewandeld etc. Echt een gezinsvakantietje.

Nu we op dezelfde camping stonden, maar niet echt kampeerden, konden we het goed vergelijken. Een huisje heeft veel voordelen: je spullen worden niet klam als het regent, want je kunt gewoon de verwarming aanzetten. Je hebt een echt bed en eigen sanitair. Dus als je onder de douche staat en je bent je handdoek vergeten, kun je gewoon in je blootje je handdoek gaan halen. Dat doe je niet als je helemaal over de camping naar je tent moet lopen;-). ’s Nachts klettert de regen zo hard op het pannendak dat je er wakker van wordt, maar je hoeft niet met een zaklamp naar buiten om haringen aan te spannen of de tent te controleren op lekken – of om alle spullen in de voortent hoog te zetten om ze te redden. Als je het weerbericht wilt weten, kun je gewoon de tv aanzetten voor het journaal. De keuken staat al klaar en hoef je niet helemaal op te bouwen. Het gas is gewoon aangesloten. Als je vertrekt, ben je binnen een uurtje wel ingepakt. Je veegt de vloer en haalt een doekje over het aanrecht en klaar. In de laatste nacht regende het weer keihard in de vroege ochtenduren. Als je dan met de vouwwagen bent, baal je want dan moet je het doek zeiknat inpakken (dat betekent thuis nog heel veel werk). In het huisje draai je je nog eens rustig om in bed. We zijn dan ook veel meer uitgerust dan na een kampeervakantie.

Ja, het heeft vele voordelen.

Maar: doordat je niet in de rij staat voor de afwas, de wc, de douche, zie je ook geen mens. Tenzij je zelf over de camping gaat lopen – en door die pony’s en het voetballen dóe je dat dan ook wel – kun je helemaal lonely in een huisje zitten. Prettig die privacy, maar niet drie weken lang! Als het regent, kun je met andere campinggasten altijd zo leuk uitwisselen over ‘wat gaan jullie doen’ en ‘heb jij een weerbericht gehoord?’. Die verbroedering mis je in een huisje, je bent selfsupporting. Je hebt geen ongedierte, maar mist daarmee het avontuur van mieren, oorwurmen, muggen, muizen, slangen, egels (ja, die hebben we allemaal al eens in de tent gehad).

Kamperen geeft een gevoel van vrijheid, je leeft meer buiten, maar je hebt ook meer werk.

Dus ja, hoe de weegschaal gaat doorslaan? -> toch naar het kamperen, in de zomervakantie althans, want een huisje in het hoogseizoen is niet te betalen!

Waar gaan we eigenlijk heen deze zomer? Geen idee. Het varieert nog van Oostenrijk tot Denemarken en Frankrijk – of toch in Nederland blijven? Er moet wel water bij de camping zijn, dat is ongeveer de enige vereiste na twee keer kamperen in een hittegolf.

Gelezen in de SVR-folder:

De meesten van ons denken beter na over datgene wat we met twee weken vakantie gaan doen, dan over wat we met de rest van ons leven gaan doen.

Aha. Vandaar dat ik het nog niet weet!