Tweedehands is beter :-)

Gelezen op nu.nl:

Nieuwe babykamer ongezond voor baby

De babykamer zou zo vroeg mogelijk moeten worden ingericht, aldus onderzoekers van TU Delft. Pas dan zijn de gevaarlijke stoffen uit nieuwe meubels en verf verdwenen.

Met name bewoners van goed geïsoleerde woningen zouden hier goed aan doen. Zij zouden maanden van te voren al moeten beginnen met op temperatuur brengen van de kamer en te luchten. Dit zou mogelijke gezondheidsschade voorkomen.

Door het ventileren en warm houden, verdwijnen gevaarlijke stoffen uit de meubels, vloerbedekking en gordijnen. Onderzoeker Evert Hasselaar van TU Delft laat Telegraaf weten dat deze vol zitten met gassen, weekmakers, formaldehyde, benzenen en biociden. Het kopen van tweedehands producten is volgens hem ook een oplossing.

You have to listen quietly…

Iedereen is op zoek naar rust. En iedereen is druk.
Ziet nou niemand hoezeer dit met elkaar in tegenspraak is?
We mediteren, doen aan yoga, lezen boeken over ‘rust in mijn hoofd’, rennen naar allerlei cursussen om nieuwe rust-krijg-technieken te leren, bouwen gebedsruimtes en hebben vervolgens geen tijd om de nieuwe technieken toe te passen of om in die gebedsruimte te gaan zitten om tot rust te komen.

Valt je niet op in voorgaande zin dat de wereldse en de christelijke manier van doen niet eens zo ver uiteenlopen? We zijn állemaal geïnfecteerd door het westerse denken van méér: meer hebben, meer doen, meer activiteiten. En eerlijk gezegd: ik zie het ook in onze gemeente terug. De ‘doeners’ staan het meest in the picture, hun namen en gezichten zijn bekend, zij worden bewonderd. Zij die in stilte zich elke dag tot God wenden in gebed, zij die in stilte bij een ziek gemeentelid op bezoek gaan of bij iemand die een beetje in de put zit en níets meer doet, ja die… die hoor je niet, ken je niet. De gemeente als gezin: ja, maar dan wel een gezin waar de drukke, extraverte kinderen het meest aandacht krijgen. Ik voel meer voor het beeld van de gemeente als een lichaam: waar de hand niet tegen de maag kan zeggen “ik heb jou niet nodig”, en andersom ook niet.

Zelf laat ik me soms ook nog meezuigen in de maalstroom. Het was een wijs besluit om in de voorjaarsvakantie een last-minute midweek met de kinderen in een huisje aan zee te gaan bivakkeren. Maar schokkend dat ik anderhalve dag (!) nodig had om tot een gevoel van ontspanning te komen. En dat ik bij thuiskomst – na slechts vijf dagen dus – 189 mails binnenhaalde.

Moeten we dan maar helemaal niks gaan zitten doen, en de hele dag mediteren? Nee, uiteraard niet.
Voor mij werkt het om mijn eigen prioriteiten te stellen. In overleg met mijn Schepper en met mijn man, maar niet in overleg met jan en alleman. Als ik een kringavond afzeg omdat ik de verjaardag van mijn moeder wil vieren, trek ik me niets aan van een opmerking van een van de kringleden dat ik m’n prioriteiten eens moet stellen. Wat?! Dat dóe ik juist, alleen zijn het niet de jóuwe.
Voor mij werkt het om op scharnierpunten van de tijd contact met God te zoeken in een kort gebed. Doordat ik huishouden, zorg voor kinderen, zorg voor eten, boodschappen, studie, kring, zingen en marriage course combineer, heb ik veel van die scharniermomenten. Tijd om even m’n voorafgaande bezigheid af te ronden en los te laten, en me te richten op de volgende. Ik gebruik soms het volgende gebed van broeder Laurentius:
Mijn God, omdat U bij me bent en omdat het uw wil is dat ik mijn gedachten op deze uiterlijke dingen richt, bid ik dat U me de genade wilt geven om bij U te blijven en het contact met U te bewaren. Maar dan wel zo dat mijn werk er beter door wordt. Heer, werk met mij mee, ontvang mijn werk en beschik over al mijn gevoelens.
Voor mij werkt het om steeds weer stil te staan bij de genade van God, die mij uitnodigt om te rusten in Hem, in plaats van goede werken te doen om zijn liefde te verdienen.

You have to listen quietly… anders kan je die zachte stem niet eens hóren.

Kerk geeft cursus stoppen met roken

DRACHTEN (ANP) – De Bethelkerk in Drachten organiseert maandagavond een cursus stoppen met roken. De vrije baptistengemeenschap met 2400 gedoopte leden verbiedt vanaf 1 maart roken op het buitenterrein van het grote kerkcomplex.

„Wij hanteren het principe vanuit de Bijbel dat het niet goed is, als mensen niet vrij zijn, als mensen geknecht zijn", zei predikant Orlando Bottenbley van de christelijke gemeenschap maandag.

In de kerk zelf mocht al nooit worden gerookt. Deskundigen geven de cursus. Tot nu toe hebben twintig kerkleden zich opgegeven. Een zegsvrouw van tabakspreventiecentrum Stivoro kent geen andere kerk die cursussen stoppen met roken geeft. „Bij bedrijven zie je het wel, maar volgens ons is dit de eerste kerk", zegt ze.

Leuk idee zeg. Ben benieuwd hoe het ze vergaat. Zouden ze ook gaan werven onder niet-kerkleden? Hoewel, 2400 gedoopte leden (2400! en dat is geen kinderdoop hè!), zeg dat 10% rookt, dan heb je nog wel even werk :-).

Het is februari. Zo’n 80 tot 90% van de goede voornemens is gestrand.
Onderstaand filmpje is natuurlijk wel regelrechte reclame, maar ik vind het zó leuk! En eerlijk is eerlijk, de titel van de methode spreekt me erg aan! Ik ga me er eens verder in verdiepen en ermee aan de slag! (hoera, een nieuw project :-))

Zijn kippen mijn naasten?

Scharreleieren kopen is al jarenlang voor ons de normaalste zaak van de wereld. Maar scharrelvléés? Wel eens over nagedacht, en vervolgens uit gemakzucht weer vergeten. De scharrelslager zit een heel dorp verderop (waar ik overigens elke zaterdag kom…) en onze buurtsuper heeft dat niet. Maar na het lezen van het artikel over plofkippen smaakt m’n kipfiletje niet meer. Wat waar is, is waar: we willen vlees dat niet op vlees lijkt. Kippenpoten zijn niet zo in trek, omdat het a) veel werk is om ze af te kluiven en b) je ziet dat het een kip is geweest. Dus willen "we" massaal kipfilet. En worden de kuikens opgefokt met grote borsten (tsss…. waar doet me dit aan denken…?) en groeien zichzelf af en toe dood: plofkip. Hoort erbij, risico van het vak, zegt de fokker. Een bepaald percentage groeit zichzelf nou eenmaal dood. De diertjes hebben in hun leven geen daglicht gezien, maar ja, de consument regeert.

Tegenargumenten die ik de afgelopen twee weken van diverse mensen hoorde: "Ja, maar als ik als enige er iets aan probeer te doen, helpt het toch niks." Onzin, je moet keuzes maken voor jezelf en je eigen levensstijl. "We zitten nou eenmaal met teveel mensen op een te klein oppervlakte, dus kunnen we nooit allemaal scharrelvlees eten want zoveel ruimte voor beesten ís er nou eenmaal niet." Zit wel wat in. Dus? We moeten gewoon minder vlees eten, en wat we dan eten is scharrelvlees. "Scharrelvlees is veel duurder en dat past niet binnen m’n budget." Dat laatste argument kwam bij mijzelf vandaan, en was daardoor lastiger te weerlegen. Zeker toen ik ontdekte dat de scharrelkipfilet 7 euro kost bij de AH (toch al geen favoriete winkel) tegenover ongeveer 2 euro bij de C1000 voor de ‘gewone’ kipfilet. En dat in januari, waarbij we weer even de touwtjes strakker aanhalen qua weekbudgetten!

En toch. "Zijn kippen onze naasten?" werd vanmorgen in de preek gezegd. Naasten gaat misschien wat ver. Maar in de scheppingsopdracht stond wél dat we de aarde moesten bewaren en er goed mee omgaan… inclusief de dieren dus.

Goed: ik geef het een kans. Als ik blokjes kipfilet kan marineren en lekker kan bakken, kan ik dat ook met stukjes tofu. Meer vegetarisch dus, en daarnaast scharrelvlees. Of in elk geval scharrelkip, het rundvlees moet ik nog even gaan uitzoeken (hé, ik hoef niet ALLES tegelijk, toch!). Varkensvlees eten we eigenlijk nooit. Alleen die vraag over wat er aan de frikandel voorafgaat…

Ik geloof dat we maar eens klein gaan beginnen. Read my lips, mind my words.

Ziek

Heerlijk om m’n planning helemaal rond te hebben, te weten dat de organisatie van huis, gezin, studie etc. klopt. M’n actielijst op orde en m’n agenda keurig bijgehouden. Flylady zelf zou trots op me zijn, denk ik!

Totdat ineens de griep ook mij in z’n vingers krijgt, middenin de nacht ná de verjaardag van dochterlief (gelukkig). Het zorgvuldig opgebouwde systeem stort in.
Zomaar verstrijken er dagen met in bed liggen, spugen, slapen en naar buiten staren. De reader waar ik op wachtte, komt binnen met de post en ik kan er niks mee doen. Frustrerend! Na een halve bladzijde lezen, leg ik het boek alweer weg en staar naar de blaadjes aan de boom voor het huis, totdat mijn ogen dichtzakken. De was, de afwas en de ‘hotspots’ hopen zich vanzelf op. ’s Avonds sleep ik me het bed uit om even de aardappels te schillen, zodat de family kan eten.
En toch daalt er een soort heerlijke rust neer. Zoon en dochter blijken ineens heel zelfstandig en ook nog zorgzaam. Ik heb een gerechtvaardigde reden om uit te rusten – ik weet uit ervaring waar een verwaarloosde griep toe kan leiden, en ga dat traject niet in. De frustratie krijgt geen vat op me, ik zie hem langswaaien en laat het los…
Inmiddels ben ik weer uit bed en aangekleed, tut wat rond, lees wat, ruim hier en daar wat op, stop een was in de machine, klets met dochterlief die vervroegd herfstvakantie heeft gekregen, kortom: relax…

Hij voert mij aan rustige wateren
Hij verkwikt mijn ziel.
(uit psalm 23)

(naschrift: ‘t getuigt natuurlijk wel van goede organisatie dat ik op zo’n moment groente en vlees uit de diepvries kan trekken, en geen paniek hoef te maken over het eten ;-))

Tijdje stil

Tijdje stil geweest hier op “beweging”. Meestal betekent dat óf dat het niet zo lekker gaat, óf dat het druk is. Nou, het is allebei. Lekker druk, lekker genieten: vrijdag voor de 2e dag naar school geweest en 8 uren lang hetzelfde vak gehad, gedoceerd door één en dezelfde professor, maar wat een levendig verhaal! We hingen met z’n 45’en aan z’n lippen!

De eerste uitdaging van deze opleiding is om er achter te komen wat er precies van je verwacht wordt: in de stagegids staat bijvoorbeeld doodleuk dat je tussen 1 november (= over drie weken) en 1 mei 120 uur stage moet lopen, terwijl niemand weet waar en hoe precies. Dat horen we in het volgende blok… Zie je ons al in maart en april 120 uren stagelopen, naast gezinnen/banen etc.? Maar goed, het komt vast allemaal goed (sprak zij hoopvol).

Vervolgens werd Dear Husband ziek. In één klap vreselijk ziek. Overduidelijk – dat is dan wel weer makkelijk, geen twijfel over wat hij moest doen: in bed blijven met vooral een emmer ernaast. Na ongeveer zes uren hield hij op met overgeven en kon hij de rest van de dag met tussenpozen slapen. Als een Florence Nightingale sloop ik door het huis, steeds checkend of hij nog ademde (ja, lach maar, als je dat grauwe gezicht had gezien…!!!!) en steeds een koud kopje thee verruilend voor een vers kopje.
En dan krijg ik zélf een watterig hoofd, spierpijn, longenpijn… ook niet lekker. Maar gelukkig nog wel in staat om verder te lopen. En elke dag geeft nieuwe kracht (zie vorige blog).
Allemaal wel reden om weer even wat gas terug te nemen, veel te slapen en proberen te ‘niksen’, ‘lummelen’, ‘teuten’. Moeilijke woorden!! Een soort blijvend leerproces, geloof ik.
I´ll try to be patient to myself, God hasn´t finished with me yet.

Mes

met vaardige precisie

zet zij het mes in mijn rug

verwijdert wat niet thuishoort:

woekeren niet toegestaan

onschuldig - of kwaad van nature?

vlees van mijn vlees

verdwijnt in een potje

míjn huid, voor de patholoog

hechtingen en littekens voor mij

Snif!

Zo loop je nog te shoppen met je dochter, zo breekt het zweet je ineens uit en zit je te klappertanden met een dekentje op de bank!

Gelukkig had ik net een stapel boeken uit de bieb gehaald, dus nam ik de gelegenheid te baat om 1 boek in 1 dag te lezen. "Komt een vrouw bij de dokter" van Kluun. Zoveel over gehoord, dus nam ik ‘m maar ‘ns mee. Ik vind het een indrukwekkend verhaal, vooral het slot, maar ik vind het geen ‘verhaal over liefde’, zoals een van de recensies sprak. Welnee. De vrouw van de hoofdpersoon heeft borstkanker, hij gaat weliswaar mee naar alle onderzoeken e.d., maar ondertussen moet hij wel zijn lusten blijven uitleven, want ‘hij is nu eenmaal monofoob" (bang om zich te binden aan één persoon, zeg maar). En vreemdgaan deed hij al hun hele relatie. Tja. 

Anyway, ik vond die verkoudheid ineens veel minder erg terwijl ik dit verhaal las.

En volgende week zitten we in een tentje te klappertanden… bibber…

Verslaving (3)

Natuurlijk, ik kan het onderwerp gewoon vermijden. Maar hé, laat ik even recht-door-zee blijven: het gaat niet echt lukken, met mijn moedige besluit om de suikerverslaving cold-turkey aan te pakken. Minderen is uitiendelijk wél gelukt, maar het blijkt maar weer: we zijn hier gewoon ingericht op zoet. De dag na het nemen van het stop-besluit ging ik in de stad met A. iets drinken. Maandagmiddag, grote pot thee bij de bakker en het Leven doornemen. "Ik neem een aardbeienschelpje", sprak A. En ik? Ik sputterde nog wat, maar… hoe vaak zitten wij met een grote pot thee bij de bakker? Nooit toch? Nouja, die keer in Maastricht dan misschien, hoewel: dat was koffie, dus telt niet mee. Oké, jullie snappen het al: daar ging ik al, binnen 24 uur, voor de bijl. En ik genoot ervan. Want - dat had ik niet verteld geloof ik - genieten van het leven geef ik ook een hoge prioriteit, sinds de lessen van burn-out. Denk niet dat ik me verder weer op nul suiker  heb gezet, want helaas, dat is niet waar. Hoe meer ik er aan denk, hoe erger het wordt. Daarom denk ik er maar niet meer aan, slik braaf m’n chroomtabletten en neem héél soms een (door dochter gebakken) koekje. En: geníet daarvan!

Wordt ongetwijfeld vervolgd (D.V.)!