De charme van kamperen

Wat is nu eigenlijk de charme van kamperen? Ik kan het niet uitleggen. Heb het vandaag alweer met twee mensen geprobeerd, maar het lúkt gewoonweg niet. Je hebt twee soorten: kampeerders en niet-kampeerders. (Als ze met elkaar trouwen, kan er een probleem ontstaan trouwens).
Een poging.

Kamperen is:
- met je wc-rol onder je arm over de camping lopen richting toilet
- onder de douche staan en ontdekken dat je je handdoek vergeten bent
- bibberen van de kou als het regent
- de oorwurmen (mieren, muizen, slangen) van je zelf of van je eten af slaan
- lange zwoele avonden met een glas wijn en een kaarsje voor je tent
- een beetje rommelen, een beetje rondlopen, een beetje zitten
- een praatje maken bij de afwas
- de geur van tentdoek
- het tikken van de regen op het doek terwijl je in bed ligt
- het niets hoeven

Nou ja, om kort te zijn:
het leven volgens het ritme van de natuur.

’s Nachts

Even na middernacht op de fiets in een stortbui
geen hond op straat
alleen ik en het water

Taming Andrew

(of: When Andrew came home)
Woensdagavond viel ik zomaar in deze mooie film, uitgezonden op RTL8.

Gails zoontje Andrew is haar enige levensdoel sinds haar scheiding van zijn vader Ted. Ze is inmiddels een nieuw leven begonnen met Eddie, haar bezorgde en meelevende partner. Telkens wanneer de kleine Andrew op weekend gaat bij zijn vader en diens vriendin, beleeft Gail echter bange momenten. En haar vrees blijkt gegrond wanneer Ted de jongen op een dag niet meer terug naar huis brengt. Gail begint een verwoede zoektocht naar haar vermiste zoon, maar vijf jaren verstrijken vooraleer ze Andrew terugziet. Ineens is er een telefoontje van Ted en stapt Andrew uit een bus, smerig en zonder bagage. Gail neemt hem mee naar huis, maar de vragen stapelen zich op. Waarom kan Andrew niet spelen met andere kinderen? Waarom is hij zo bang in het donker? Waarom kan hij nog niet lezen? En bovenal: zal Andrew zich ooit nog ergens thuis en veilig kunnen voelen?

Aangrijpend verhaal (en ook nog eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal). Op zeker moment staat Gail in tweestrijd tussen haar zoon en haar nieuwe echtgenoot en hun babyzoon. Eddie besluit tijdelijk elders te gaan wonen met de baby, omdat hij vreest voor diens veiligheid in de nabijheid van Andrew. En dan te zien hoeveel Andrew eigenlijk van zijn babybroertje houdt. De moederliefde die zich zo graag wil uiten, maar geen aanknopingspunt vindt bij het kind, de wanhoop die haar soms overvalt en het dan tóch volhouden omdat ze in hem blijft geloven - dat is indrukwekkend.

Uitspraak Gail: everything is funny, and everything is sad.
Zo ga je soms met moeilijkheden om, ja.

En als ze dan samen dat liedje zingen:

I see the moon and the moon sees me;
The moon sees somebody I’d like to see.
God bless the moon and god bless me,
And God bless the somebody I’d like to see.

I really think that God above
Created you for me to love
And picked you out from all the rest
Because he knew I’d love you best.

Oranje

Toen er steeds meer oranje artikelen in de winkels verschenen, begon ik me af te vragen wat er toch aan de hand zou zijn. Koninginnedag? Neuh, was net geweest. Vast iets met voetbal. En ja hoor, daar kwamen de eerste opmerkingen al: “Nee, dan kan ik niet, dan is er EK”. O? Oké… we houden er rekening mee.
(Waarom zeg ík eigenlijk nooit: “Nee, dan kan ik niet, dan is er een mooie film op TV”?).

Vooruit, de eerste wedstrijd. Geen geïnteresseerden in huis, de doelpunten krijgen we mee door het gejuich uit de buurt waardoor we feilloos weten wanneer het 3-0 is. Tijd om wat achterstallig werk te doen, en na afloop van de wedstrijd naar bed. Aan de overkant van het water keek een grote groep in de tuin de wedstrijd. Zag er gezellig uit, klonk ook gezellig, totdat de nabeschouwingen op hetzelfde volume doorgingen… Alsof de tv in je slaapkamer stond! Aaargh. Maar ja, het is EK, dus het mag allemaal. En die nabeschouwingen zijn écht niet zo interessant dat ze je vanuit je bed wilt volgen… “Hoe heb je je voorbereid op deze wedstrijd?” –“Ja nou, ik wist niet zoveel van de tegenstander, dus ik heb me zo breed mogelijk voorbereid.” Het is allemaal van hoog niveau.
Kweenie hoor, maar op de een of andere manier denk ik altijd aan dat liedje van Het Goede Doel:

Geef de mensen wat ze willen: te eten,
iets om de honger te stillen,
een bezigheid tegen het vervelen,
geef ze brood en laat ze spelen…

Week 22

Verjaardag zwager, vergadering, leren voor tentamen,
huisarts dochter, inloopavond school,
fysiotherapeut met dochter, oefeningen tweemaal daags,
leren voor tentamen, orkest zoon, ouderavond andere school.
Werkbespreking, fluitles dochter (brengen),
vroeg avondeten (man op cursusavond).
Chiropractor voor mijzelf, kadootje kopen, verjaardag van vriendin, leren voor tentamen,
uitverkoop bij intersport, zoon naar bugelles, man niet thuis want dealermeeting.
Sportdag dochter, brengen, halen, mag niet sporten maar wel kijken, leren voor tentamen, huwelijkscursus geven, zoon instructies - ga op tijd naar bed.
Paardrij afzeggen (dochter peesontsteking), leren voor tentamen, naar Ikea voor een klamboe en gestoomde zalmmoot. Zoon ophalen dagje uit, musical bezoeken.

Op zondagmiddag lig ik languit op de bank.

Tip

Als je het even helemaal niet meer ziet zitten, als je even heel erg woedend bent maar niet kan schelden (omdat je kinderen hebt) of kan stampvoeten (omdat je bekken nog scheef zit), dan helpt het om een bloesje mexican red te gaan verven.
Tip b: als je een bloesje mexican red gaat verven, trek dan rubber handschoenen aan vóórdat je het blikje verf openmaakt (need I say more..?).

Ik verveel me… (of: Discipline)

Natuurlijk verveel ik me niet écht. Dat kán eenvoudigweg niet. Ik heb nog twee tentamens te leren en een artikel te schrijven. Man en kinderen zijn naar de stad om kadootjes voor de bijna-jarige te kopen (voor mij dus =)), zodat ik achter elkaar door kan werken. Eerst het artikel van 1500 woorden. Appeltje eitje, de informatie zit nog vers in m’n hoofd, ik heb al een raamwerk bedacht. En toch… ik leid mezelf steeds af. Even theezetten. Even mail checken. Even weblogs lezen (lekker dringend). Waarom is dat?! Ik doe hangerig en ‘verve-lend’. Hallo zeg… ga gewoon aan je werk! Dit is wat je het liefste doet, waarom doe je het dan niet?
Uiteindelijk grijp ik naar een kinderachtige methode: de kookwekker. Als ik 15 minuten goed doorwerk, mag ik maximaal 10 minuten pauzeren. De wekker tikt hard, zodat ik bij de les blijf. En ja hoor… het werkt! Na een aantal kwartiertjes is het nagenoeg af, nu moet het nog even ‘liggen rijpen’ en dán kan ik het echt afmaken.
Ondertussen ben ik erachter waarom ik niet opschoot: de deadline ligt pas over drie weken.. en daarvan maak ik geen adrenaline aan.
Raar…

Twaalf jaar later

Vanavond was ik voor een reportage over een opvoedcursus voor een tijdschrift in het ‘dienstencentrum’ Huize Zandwijk. In een flits was ik terug in de tijd. We woonden net in deze stad en gingen soms naar een kleine, evangelische gemeente (kleine als in: ca. 30 mensen). Die kwam bijeen in dit gebouw. We brachten onze 1-jarige krullenbol in de kinderruimte, waar hij liefdevol werd opgevangen door een hartelijke vrouw met een bos krullen, die blij was dat er een aanmelding voor de kinderopvang was voor die ochtend.
Het was er knus, vrolijk, compact en ook wel gezellig, hoewel we door niemand werden aangesproken, behalve dan diezelfde kinderleidster.

Wat is er veel veranderd: de krullen bij beiden zijn verdwenen, de zoon is een tiener geworden en heeft een zus, we zijn ons meer en meer betrokken gaan voelen bij deze groep mensen, die inmiddels vertienvoudigd is, de kinderopvang zit voller dan vol, en het pand is al 3x te klein geworden.

Ik constateer nu dat er nog meer is veranderd: het is nu tegen middernacht uur en al die jaren geleden zou ik NU dat artikel geschreven hebben, zonder er bij stil te staan. Maar nu? Ik schrijf nog snel wat steekwoorden op, en dan ga ik echt naar bed!

Lekker eten

Ongetwijfeld heb ik het hier al een keer geschreven, dat we weer zo lekker eten bij de Marriage Course. Er is een aantal redenen om de Marriage Course te volgen:
- je werkt aan je huwelijk
- je bent een aantal avonden lekker samen uit
- je eet voortreffelijk (voor bijna geen geld)

Er zijn ook paar redenen om de Marriage Course te géven, tot zelfs viermaal toe:
- je voelt je geroepen iets bij te dragen aan menselijke nood
- je hebt de cursus na 1x niet goed begrepen, dit geeft je de kans de stof 4x door te nemen
- je werkt aan je conditie (doordat je je benen uit je gat loopt)
- je krijgt diverse keren een kookworkshop
- je eet voortreffelijk.

Goed, na dit reclamepraatje volgt wat ik wilde zeggen: “onze” kok heeft zijn weblog geopend!

Schrijverscafé

Negen mensen rond een tafel
lezen voor uit eigen werk
Aarzelend, verwachtingsvol,
sereniteit als in een kerk

Negen mensen rond een tafel
zo verschillend als maar kan
delen samen één verlangen
Onderscheid naar vrouw noch man

Negen mensen rond een tafel
voorzien elkaar van commentaar
rijp en groen en groot en klein
roepen “hup, hup” naar elkaar

Negen mensen rond een tafel
koffie, bier en rode wijn
verwante zielen komen samen
en ik mag er deel van zijn.

(Els)