Vakantie!

Afgelopen week, toen het weer omsloeg naar ‘mooi’, snel de vouwwagen gepakt (haha, dát klinkt mooi) en toch nog eventjes weg. Een goede oefening met onze ‘nieuwe’ vouwwagen, Holtkamper Spacer. Alles eraan geritst en eraf geritst, uitgeklapt en ingeklapt. Wow, wat een verschil met onze vorige! Dit gaat echt uren werk schelen…
En zo ziet hij er dan uit:

Het prachtige plekje was op SVR-camping Meck, Maarsbergen. Vandaaruit liepen we zondag naar de Leersumse plassen, erg mooi trouwens, en onderweg kwamen we deze bosbewoner tegen op het pad. De kikker slaakte nog één laatste gil, die door merg en been ging, voordat hij door het gif werd verdoofd. En even later was hij he-le-maal weg…

Zijn kippen mijn naasten?

Scharreleieren kopen is al jarenlang voor ons de normaalste zaak van de wereld. Maar scharrelvléés? Wel eens over nagedacht, en vervolgens uit gemakzucht weer vergeten. De scharrelslager zit een heel dorp verderop (waar ik overigens elke zaterdag kom…) en onze buurtsuper heeft dat niet. Maar na het lezen van het artikel over plofkippen smaakt m’n kipfiletje niet meer. Wat waar is, is waar: we willen vlees dat niet op vlees lijkt. Kippenpoten zijn niet zo in trek, omdat het a) veel werk is om ze af te kluiven en b) je ziet dat het een kip is geweest. Dus willen "we" massaal kipfilet. En worden de kuikens opgefokt met grote borsten (tsss…. waar doet me dit aan denken…?) en groeien zichzelf af en toe dood: plofkip. Hoort erbij, risico van het vak, zegt de fokker. Een bepaald percentage groeit zichzelf nou eenmaal dood. De diertjes hebben in hun leven geen daglicht gezien, maar ja, de consument regeert.

Tegenargumenten die ik de afgelopen twee weken van diverse mensen hoorde: "Ja, maar als ik als enige er iets aan probeer te doen, helpt het toch niks." Onzin, je moet keuzes maken voor jezelf en je eigen levensstijl. "We zitten nou eenmaal met teveel mensen op een te klein oppervlakte, dus kunnen we nooit allemaal scharrelvlees eten want zoveel ruimte voor beesten ís er nou eenmaal niet." Zit wel wat in. Dus? We moeten gewoon minder vlees eten, en wat we dan eten is scharrelvlees. "Scharrelvlees is veel duurder en dat past niet binnen m’n budget." Dat laatste argument kwam bij mijzelf vandaan, en was daardoor lastiger te weerlegen. Zeker toen ik ontdekte dat de scharrelkipfilet 7 euro kost bij de AH (toch al geen favoriete winkel) tegenover ongeveer 2 euro bij de C1000 voor de ‘gewone’ kipfilet. En dat in januari, waarbij we weer even de touwtjes strakker aanhalen qua weekbudgetten!

En toch. "Zijn kippen onze naasten?" werd vanmorgen in de preek gezegd. Naasten gaat misschien wat ver. Maar in de scheppingsopdracht stond wél dat we de aarde moesten bewaren en er goed mee omgaan… inclusief de dieren dus.

Goed: ik geef het een kans. Als ik blokjes kipfilet kan marineren en lekker kan bakken, kan ik dat ook met stukjes tofu. Meer vegetarisch dus, en daarnaast scharrelvlees. Of in elk geval scharrelkip, het rundvlees moet ik nog even gaan uitzoeken (hé, ik hoef niet ALLES tegelijk, toch!). Varkensvlees eten we eigenlijk nooit. Alleen die vraag over wat er aan de frikandel voorafgaat…

Ik geloof dat we maar eens klein gaan beginnen. Read my lips, mind my words.

Oudjaarsdag

Het is zo ongeveer mijn minst favoriete dag van het jaar: 31 december. Ik weet waarom: het is het vuurwerk. De hele dag door knalt het om ons heen. Dat geeft niks, ware het niet dat de dieren zo bang zijn. En ik DUS bezorgd. ‘Vroeger’ was het erger: toen had ik ook nog twee bange kinderen, en manlief altijd ver weg aan het werk. Het stadium van iedereen binnen houden zijn we nu voorbij. Kat verstopt zichzelf in zijn kattenbak in de trapkast, zo donker mogelijk. Als je hem ziet, heeft hij grote, bange, ronde ogen De muizen kruipen in hun huisje en uiten hun emoties niet zo duidelijk. Konijn ligt plat in zijn kooi, met zijn oren alert rechtop. En de kinderen durven best wel naar buiten. Inmiddels zijn we in een andere, opnieuw onrustige fase belandt: zoon die buiten ergens rotjes loopt af te steken. Glup, niks voor een moederkloek!

Het is een dag van terugblikken, merk ik. Ik heb daar niet zo’n behoefte aan: ik heb voldoende reflectiemomenten door het jaar heen (man, ik reflecteer me rot!).

Maar… omdat dear Husband al een paar dagen vrij is en de slaapkamer aan het opknappen is (was), er nieuw laminaat ligt (kersenkleur!) en de muur wijnrood is geverfd (mooooiii!!!), is de linnenkast uit elkaar geweest en mag ik ‘m vandaag weer inruimen. Daarnaast bedenk ik me dat mijn deel van de badkamerkast wel eens uitgezocht mag worden, ook omdat onze kinderen ineens spulletjes op de badkamer willen opbergen…

Wat belandt er allemaal in de prullenbak?
m’n allereerste rouge, die ik kocht toen ik ergens tussen de 12 en 15 was (dus ruim 20 jaar oud!). Ik gebruik allang geen rouge meer, en zeker geen lichtroze; 6 lippenstiften (want wat doet een mens met 12 lippenstiften, als ze niet dagelijks een andere kleur opdoet?!); 5 spuitbussen deodorant, allerlei merken. Waarom heeft een mens 5 spuitbussen deodorant als ze altijd een roller gebruikt?!; 1 bruin oogpotlood, dan houd ik er nog 2 in die kleur over, terwijl ik alleen maar zwart of groen gebruik; 3 soorten gezichtscrème, halfleeg, uit m’n zoektijd naar de goeie crème; 1 uitgedroogde tube ‘ontspannend masker’; 1 fles autobronzant, hoe oud?!! werkt vast niet meer; 1 lege labello; 1 lege dagcrèmeflacon; 1 bijnalege tube ontharingscrème; 1 makeupkwast, heb 2 mooiere/nieuwere; maskertjes voor ‘n huid die ik gelukkig niet meer heb (heb nu een andere huid ;-)); diverse monstertjes; compactpoeder voor ‘n huid die ik gelukkig niet meer heb; 1 kapotte oorbel;  een bijnaleeg uitgedroogd flesje foundation (van 16 jr oud… bloos…).

Dit lijkt wel een 27-flingboogie!!! Dus toch een dag van een beetje terugblikken en loslaten van het oude.

Anyway, het is nu eenmaal oudjaarsdag: Aan alle lezers (trouwe en minder trouwe) wens ik een goede, veilige, gezellige jaarwisseling en veel heil en zegen voor 2008!

Prioriteiten en actielijstjes

Terwijl ik m’n actielijst bijwerkte (afvinken wat ik heb gedaan en net zo hard bijschrijven wat ik nog móet doen) en stiekem gestresst raakte, sprong ineens de kat van zijn stoel af. Onze kat heeft een stoel in beslag genomen, en aangezien wij zwak zijn in kattenopvoeding, laten wij dat zo. Hij ligt eigenlijk altijd op die stoel, behalve als hij buiten is. Deze keer echter had hij blijkbaar iets anders te doen: hij liep naar het raam en ging daar zitten. Ons raam loopt door tot op de grond, dus hij had goed uitzicht op de tuin en zat rustig naar buiten te kijken. Het trok mijn aandacht: zou er weer een vogel of een buurkat in de tuin zitten? Maar nee, er zat niks levends, en Tommie keek ook niet loerend. Met zijn kinnetje boven de convectorput, zichtbaar genietend van de warmte van de radiator, zat hij rustigjes naar buiten te kijken en knipoogde af en toe. Ik vergat m’n actielijst en observeerde. Op zeker moment draaide hij zich om, liep onder de tafel en mijn benen door naar zijn etensbakje, at twee brokjes en ging weer naar zijn stoel toe.

Geweldig. Ik heb zomaar van hem zitten genieten en leerde de belangrijke les: doe wat belangrijk is, meer niet. En: kijk af en toe zomaar naar buiten!

Start by doing what’s necessary; then do what’s possible; and suddenly you are doing the impossible.
(St. Francis of Assisi)

Lieve mensen

Er zijn zoveel lieve mensen op de wereld. Daar kwam ik deze week weer achter. Meeleven met een ziek konijn en de afweging voor een operatie; en zelfs van twee mensen die ik niet (de een alleen via internet) of nauwelijks (via internet + één ontmoeting) ken, het aanbod om het konijn te brengen voor verzorging, zodat we toch weg zouden kunnen. Ook een van mijn grote zussen was bereid om de verzorging op zich te nemen, samen met man en kinderen. Ze kwamen zelf nét van vakantie terug en kregen direct logés: konijn + medicijnkoffer en de muizen. SUPER!!!!!

We hebben het beltegoed van onze mobieltjes flink opgewaardeerd om op de hoogte te kunnen blijven van het verloop van de toestand!

Door alle extra’s gaan we wel ietsjes later weg dan gepland, maar: we gaan!

Alweer ziek konijn

Vlak voor de vakantie komt de ooginfectie bij Droppie, die een paar maanden geleden tot staan was gebracht, in volle hevigheid opzetten. Je ziet het pus in z’n oog zitten (het komt er niet uit) en de vorm verandert helemaal. Hij heeft er geen last van op pijn aan, eet goed en is levendig. Gisteren zijn we toch maar even langs de dierenarts gegaan en hebben oogdruppels en antibiotica gekregen. T/m donderdag gaan we die geven (2-3 keer per dag), met een kleine kans op succes. Anders moet vrijdag zijn oogje eruit!!

Als het wél opknapt, moeten we blijven druppelen, als hij vrijdag geopereerd moet worden, weet ik niet hoe hij daarna behandeld moet worden. Ik zit al te denken om ‘m mee te nemen op vakantie, maar omdat een vouwwagen niet echt een afgesloten eenheid is, is dat ook erg moeilijk. Dit had ik nou allemaal niet bedacht, toen we een konijntje kochten voor 7,50 op de streekmarkt… En voor het bedrag van de operatie kun je vele nieuwe konijntjes kopen, maar ja: dat werkt toch niet zo. Snik, ben gewoon een beetje van slag ervan: ik wist niet dat ik me al zo aan die 1600 gram had gehecht. En dat terwijl hij/zij niet eens van mij is, maar van dochterlief! (die er overigens het volste vertrouwen in heeft dat het goedkomt…)

De foto is in gezonde toestand, overigens.

Eendje

Een nieuw jasje voor m’n weblog. De foto die ik vorige week maakte van dit kleine eendje mag bovenaan. De cirkels in het water passen mooi bij het thema beweging, de subtitel is nu eindelijk ook zichtbaar en het jonge leven lijkt me voor zich spreken!
Hieronder nog eentje van een eendje bij mama in de avondzon.

Dolfinarium

Brrr…. en wat was het koud. Hoewel, gelukkig nog boven nul, en dat was vorig jaar in de kerstvakantie wel anders. Vriendin A. belde vorige week of ik gratis kaarten wilde voor het Dolfinarium. Even nadenken: ja hoor, tuurlijk! Vandaag gingen we allebei mét onze kinderen en zónder onze mannen - helaas in twéé auto’s, omwille van het aantal gordels. Thermoskannen warme dranken mee om regelmatig op te warmen, en 2-3 lagen kleding aan, het ging prima. Zelfs de koepelshow van 16.00 uur nog meegepikt, met een halflege tribune ontstond er direct een intiemere sfeer. Geweldig om te zien wat je die beesten allemaal kunt leren, en de band tussen trainers en dolfijnen! 

Ziek konijn

Leuk, die dieren in huis, maar als er wat mee is ben je direct de klos. Want je kan nog zo stoer doen en denken “het is maar een beest”, dat gaat niet op. We raken allemaal aan ze gehecht en je maakt je nog zorgen ook, als er wat is.

’s Morgens zat Droppie stilletjes in zijn hok. En dan ook écht stilletjes: zijn neus bewoog niet eens meer. Hij had de hele nacht niet gegeten en gedronken, en de dag ervoor was hij in zijn ren geweest en had ook niks op. Alarm!!

Sarah moest naar school, bezorgd als ze was. “Mam, zorgt u voor Droppie?” Tuurlijk schat… Even zoeken op internet bevestigde mijn vermoeden: zo’n klein beestje kan héél snel doodgaan als hij niet drinkt. Diarree had hij gelukkig niet, dus wellicht kon ik hem nog redden. En zo zit je dan midden in de week met een spuitje water naar binnen te druppelen bij een konijn… alle andere bezigheden moesten wachten. Om de 2 uur kreeg ik er 6 ml in. Hij liet het rustig toe, véél te rustig. Extra stro in zijn hok gedaan omdat hij zichzelf misschien niet meer warm kon houden, en verder tussen de voedingen door maar met rust gelaten (net een baby…).

Pas tegen de avond begon zijn neusje weer een beetje te bewegen en bij “de late voeding van 23.00 uur” weigerde hij het spuitje. Dat leek me een goed teken. In het donker zag ik nog net dat hij aan het hooi knabbelde (dat is licht verteerbaar), dus konden we met een gerust hart gaan slapen.

Dierentuin is uitgebreid

Eigenlijk willen we gewoon graag op een boerderij wonen. Omdat dat niet lukt, bootsen we het stiekem na. Zo is er een kat (Tommie), sinds vorig jaar een konijn van Sarah (Droppie) en sinds vandaag is de kudde uitgebreid met twee muizen! Toevallig zijn alle dieren zwart met wit. Kat en konijn gaat aardig samen, de nieuwe combinatie hebben we maar niet uitgeprobeerd

Joram wilde al heel lang een diertje voor zichzelf. Een paar weken geleden wist hij het ineens: het moest een muis worden. Net als destijds bij Sarahs konijn, moest ook hij eerst boeken uit de bieb halen en zich inlezen. Daar stortte hij zich braaf op, en eigenlijk horen we sindsdien meerdere malen per dag "Ik wil een muis", na enige tijd vervangen door "Ik wil muizen" (want ééntje is zielig). Maar zijn geld was op, verjaardag en Sinterklaas nog heel ver weg en muizen zijn weliswaar niet duur, maar de behuizing ervan wel. (De welwillende ouders betalen voer, hooi en stro). Dus: klusjes doen voor geld! 40€ is best een heel bedrag om bij elkaar te stofzuigen… tot ik op marktplaats ging kijken en een kooi vond voor 10€!! Weliswaar in Amersfoort, maar omdat ik daar gisteren toch moest zijn, kon het wel. Via een heel gepuzzel ben ik bij deze mensen gekomen: trein, lopen naar binnenstad i.v.m. andere bezigheden, lopen naar zus & zwager, fietsen naar kooi, met kooi op fiets, fiets terugbrengen, met kooi in trein, 2x overstappen, met kooi op fiets…

Hiermee werd het principe heel duidelijk: koop tweedehands, en je hoeft minder uren te werken voor hetgeen je wilt hebben!!

Vandaag de muizen gekocht en ze zijn zó leuk!! Wat zijn die beestjes klein en schattig zeg… Joram hoeft geen tv meer te kijken, hij kan gewoon op z’n kamer voor de kooi gaan zitten, entertainment genoeg!