In krap drie weken tijd waren we bij drie trouwerijen aanwezig. Heel verschillend, en ook weer zoveel overeenkomend. Jonge mensen, allemaal hoopvol en positief. Het ene stel had zelf de trouwbelofte geschreven en las die aan elkaar voor, het andere stel ook en werd door wel vier (4) mensen ingezegend, en het volgende stel had de plechtige variant. En op de een of andere manier roerde dat me meer. In goede en in kwade dagen, tot de dood ons scheidt…
Ach, misschien hielp het dat het m’n nichtje was, of werkte de entourage -erg oude kerk- mee? Wie zal het zeggen. Feit is dat ik het hierbij even niet droog hield!
Misschien omdat het oude vertrouwde woorden waren? ‘t Is me ook nogal geen belofte, tót de dood ons scheidt. Maar ook wij beloofden elkaar dat. Voor God en zijn gemeente. Zoiets als: onder ede beloven.