In de vakantie bevonden we ons op 70 km afstand van de kloostergemeenschap in Taizé. Omdat we daar allebei jaren geleden al naartoe hadden gewild (als tiener… dus lang geleden) maar het er nooit van gekomen was, zijn we er nu een dag naartoe geweest. Het is een aparte ervaring: na het lang en bochtig rijden door allemaal slaperige Franse dorpjes, tanken bij een pomp met bediening waar je je ook een echte buitenlander voelt, en nog langer rijden (anderhalf uur), kom je binnen in een internationale gemeenschap. Veel kampeerders, grote tenten voor groepen mensen, middagworkshops in diverse talen. We waren ruim om tijd voor de gebedsdienst van 12.20 uur.
De dienst bestaat uit zingen, gebed, bijbellezen en stilte. De broeders zitten tussen de mensen in, met hun gezicht ook naar voren gericht, naar het ‘lege podium’. Dat wil zeggen: er is geen mens te zien op het podium. En dat vond ik zó mooi: er klinkt een solozang, maar je weet niet wíe er zingt. Een van de broeder uiteraard, maar je weet niet wie van hen (ze hebben immers allemaal een microfoon naast hun zitplaats liggen). Later weer een andere stem, je hoort het verschil wel, maar je ziet het niet. En het belang om dat te zien vervaagt dan ook, waardoor iedereen zich alleen op het zingende gebed en op het kruis kan richten… op Christus zelf.
Een bijbeltekst klinkt, in diverse talen. Sommige versta je. Diverse stemmen klinken, en dan ineens met een zachte Brabantse tongval “want als ik zwak ben, ben ik machtig”.
De Taizéliederen worden door de aanwezigen meegezongen; moeilijk is het niet, er wordt veel herhaald en in het boekje kun je noten en tekst lezen. Spontane meerstemmigheid klinkt om ons heen. Terwijl het refrein wordt herhaald, zingt een van de broeders de coupletten tussendoor of erdoorheen. Zo vormen we samen een koor, uit alle natiën en alle culturen.
De rust in de dienst, ondanks de duizenden aanwezigen, maakt een mens van binnen stil.
Dat er niet wordt ge-entertaind, geen ’show’ op het podium wordt opgevoerd, zorgt dat je juist méér betrokken bent en met je hart kunt deelnemen.
Ik stel voor dat we in Nederlandse gemeentes ook het podium leeghalen, zodat we niet meer worden afgeleid!
Goed idee! Doe eens een voorstel voor een alternatief podium.
Enthousiaste reactie, leuk!
Voorstel: zie bovenstaande foto’s. Ik vind dat erg mooi. Maar misschien hoort dat ook wel alleen in die context, en praktisch (elke keer opbouwen/afbreken) is het ook niet. De blauwe doeken die we hebben, laten we hangen. Een eenvoudige kaars (niet zo’n opgesmukt versierd ding!) laten branden wellicht. De muziekgroep aan de achterkant, dan kan de muziek net zo goed over de gemeente heen klinken (boxen achterin, boxen voorin).
Allemaal een witte pij aan, dan is iedereen keurig bedekt en leidt dat ook niet meer af, hoeven we ook niet over de laatste mode na te denken en “dat heb ik vorige week ook al aangehad”.
Ik zit te dubben over de spreker. Denk dat je die toch wel moet kunnen áánkijken, anders mis je een hoop van de communicatie. Dat hebben ze in Taizé natuurlijk niet, onderwijs in de dienst, dat gebeurt ’s middags in kleine groepen =).
hahaha. Ik ga een heel eind mee. Zondag heb ik er ook wel het een en ander over te melden.
Heb zelf hele goede herinneringen aan de Taizé vieringen, die we met enige regelmaat hielden tijdens de module Apostolaat en Diaconaat. We gebruikten daarvoor het Stilte Centurm, dat sober was ingericht. Trouwens wel met opgesmukte kaars. ‘k Denk dat je daar de Paaskaars mee bedoelt. Zie ik geen bewaar in. En we zaten op Taizé bankjes. Dat kan helaas niet iedereen. Maar hier en daar een stoel ertussen heb ik nooit als probleem ervaren. Preek past er zeker niet bij! ‘t Is vooral het zingen, de stilte, een psalm-lezing en ‘t gebed, wat verdieping geeft. En ‘k denk, eerlijk gezegd, dat je het alleen met die mensen moet doen die dat zelf willen, omdat je niemand zoiets door de ’strot moet douwen’, daar het nogal emotioneel kan zijn. En op dat laatste moet je bedacht zijn. En in de kleding moet je mensen vrij laten… ‘t Zijn niet de kleren die de man maken, dat denken we alleen maar. Kan me trouwens niets voorstellen bij letten op de nieuwste mode of de vraag of je iets de vorige zondag ook al aanhad. Els toch!! Wat was het leven vroeger toch simpel, toen we allemaal één zondagse jurk/pak hadden!
@ Ettje: Oké, herstel: ik bedoelde alleen ‘de crew’, de medewerkers aan de dienst, zeg maar. Zoals de broeders (monniken) in Taizé gekleed zijn in hun pij, en de bezoekers in hun ‘gewone kleding’ -> met knieën en schouders bedekt =).
Maar dat het leven vroeger in sommige opzichten simpeler was: dat klopt!
Overigens waren hier ter stede ook steeds Taizévieringen, maar die zijn volgens mij gestopt… hoor / lees er niets meer over. Vond ik ook erg mooi.
@ Jan: ik ben benieuwd. Laat die pij nog maar even zitten
.