Taming Andrew

(of: When Andrew came home)
Woensdagavond viel ik zomaar in deze mooie film, uitgezonden op RTL8.

Gails zoontje Andrew is haar enige levensdoel sinds haar scheiding van zijn vader Ted. Ze is inmiddels een nieuw leven begonnen met Eddie, haar bezorgde en meelevende partner. Telkens wanneer de kleine Andrew op weekend gaat bij zijn vader en diens vriendin, beleeft Gail echter bange momenten. En haar vrees blijkt gegrond wanneer Ted de jongen op een dag niet meer terug naar huis brengt. Gail begint een verwoede zoektocht naar haar vermiste zoon, maar vijf jaren verstrijken vooraleer ze Andrew terugziet. Ineens is er een telefoontje van Ted en stapt Andrew uit een bus, smerig en zonder bagage. Gail neemt hem mee naar huis, maar de vragen stapelen zich op. Waarom kan Andrew niet spelen met andere kinderen? Waarom is hij zo bang in het donker? Waarom kan hij nog niet lezen? En bovenal: zal Andrew zich ooit nog ergens thuis en veilig kunnen voelen?

Aangrijpend verhaal (en ook nog eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal). Op zeker moment staat Gail in tweestrijd tussen haar zoon en haar nieuwe echtgenoot en hun babyzoon. Eddie besluit tijdelijk elders te gaan wonen met de baby, omdat hij vreest voor diens veiligheid in de nabijheid van Andrew. En dan te zien hoeveel Andrew eigenlijk van zijn babybroertje houdt. De moederliefde die zich zo graag wil uiten, maar geen aanknopingspunt vindt bij het kind, de wanhoop die haar soms overvalt en het dan tóch volhouden omdat ze in hem blijft geloven – dat is indrukwekkend.

Uitspraak Gail: everything is funny, and everything is sad.
Zo ga je soms met moeilijkheden om, ja.

En als ze dan samen dat liedje zingen:

I see the moon and the moon sees me;
The moon sees somebody I’d like to see.
God bless the moon and god bless me,
And God bless the somebody I’d like to see.

I really think that God above
Created you for me to love
And picked you out from all the rest
Because he knew I’d love you best.