Ja, je leest het goed: slot. Vanavond hebben we de laatste les van de Marriage Course gegeven. Niet alleen van deze groep, maar we stoppen er écht mee. 28 avonden, 4 groepen, 32 echtparen, 64 cursisten, 4 koks, 4 cursusleiders… het is voorbij voor ons.
Waarom? Nou… omdat W.&N. er mee stoppen, en het daardoor tóch nooit meer hetzelfde zou zijn. Omdat we komend seizoen wel even iets anders aan onze fiets hebben hangen (proberen propedeuse te halen!?). Omdat je je erop verkijkt hoe ongelooflijk veel uren er in zo’n cursus gaan zitten. Omdat we wel weer eens wat nieuws willen gaan doen. En gelukkig staan er al vier opvolgers te wachten, zodat we de wachtlijst netjes kunnen indelen in een volgende cursus.
Maar het doet toch een beetje pijn. Geen brandende, snijdende pijn, maar zo’n zeurend melancholiek gevoel. Nooit meer haasten op vrijdag- of zaterdagmiddag. Nooit meer leuke citaten in klemmetjes op tafel zetten, de waterkannen vullen, een themabloem neerzetten. Nooit meer servetten in een originele vorm proberen te vouwen. Nooit meer een peterselieblaadje op een schepje aardappels schikken, of griekse yoghurt in de soep laten zakken. Nooit meer een mobieltje achter de keukenplint vandaan vissen, nooit meer het gasfornuis brandschoon achterlaten, nooit meer chocoladesaus uit ********** (censuur), nooit meer caramel van het granieten aanrecht afbikken. Nooit meer een groep open, leergierige cursisten, nooit meer klungelen met de dvd-speler en de beamer.
Nou ja – die laatste zin misschien ooit nog wel weer in ander verband.
Nooit meer koffiedrinken met W.& N. tussen de voorbereidingen door, nooit meer de kinderen de hele avond op hun bank parkeren met filmpjes, nooit meer achteraf de boel opruimen en evalueren terwijl we keihard zingen, nooit meer servetten en kleedjes wassen en strijken…
ja, we zullen het missen!
