Toen er steeds meer oranje artikelen in de winkels verschenen, begon ik me af te vragen wat er toch aan de hand zou zijn. Koninginnedag? Neuh, was net geweest. Vast iets met voetbal. En ja hoor, daar kwamen de eerste opmerkingen al: “Nee, dan kan ik niet, dan is er EK”. O? Oké… we houden er rekening mee.
(Waarom zeg ík eigenlijk nooit: “Nee, dan kan ik niet, dan is er een mooie film op TV”?).
Vooruit, de eerste wedstrijd. Geen geïnteresseerden in huis, de doelpunten krijgen we mee door het gejuich uit de buurt waardoor we feilloos weten wanneer het 3-0 is. Tijd om wat achterstallig werk te doen, en na afloop van de wedstrijd naar bed. Aan de overkant van het water keek een grote groep in de tuin de wedstrijd. Zag er gezellig uit, klonk ook gezellig, totdat de nabeschouwingen op hetzelfde volume doorgingen… Alsof de tv in je slaapkamer stond! Aaargh. Maar ja, het is EK, dus het mag allemaal. En die nabeschouwingen zijn écht niet zo interessant dat ze je vanuit je bed wilt volgen… “Hoe heb je je voorbereid op deze wedstrijd?” –“Ja nou, ik wist niet zoveel van de tegenstander, dus ik heb me zo breed mogelijk voorbereid.” Het is allemaal van hoog niveau.
Kweenie hoor, maar op de een of andere manier denk ik altijd aan dat liedje van Het Goede Doel:
Geef de mensen wat ze willen: te eten,
iets om de honger te stillen,
een bezigheid tegen het vervelen,
geef ze brood en laat ze spelen…
