Natuurlijk verveel ik me niet écht. Dat kán eenvoudigweg niet. Ik heb nog twee tentamens te leren en een artikel te schrijven. Man en kinderen zijn naar de stad om kadootjes voor de bijna-jarige te kopen (voor mij dus =)), zodat ik achter elkaar door kan werken. Eerst het artikel van 1500 woorden. Appeltje eitje, de informatie zit nog vers in m’n hoofd, ik heb al een raamwerk bedacht. En toch… ik leid mezelf steeds af. Even theezetten. Even mail checken. Even weblogs lezen (lekker dringend). Waarom is dat?! Ik doe hangerig en ‘verve-lend’. Hallo zeg… ga gewoon aan je werk! Dit is wat je het liefste doet, waarom doe je het dan niet?
Uiteindelijk grijp ik naar een kinderachtige methode: de kookwekker. Als ik 15 minuten goed doorwerk, mag ik maximaal 10 minuten pauzeren. De wekker tikt hard, zodat ik bij de les blijf. En ja hoor… het werkt! Na een aantal kwartiertjes is het nagenoeg af, nu moet het nog even ‘liggen rijpen’ en dán kan ik het echt afmaken.
Ondertussen ben ik erachter waarom ik niet opschoot: de deadline ligt pas over drie weken.. en daarvan maak ik geen adrenaline aan.
Raar…
Ben je nou nog niet weg???
Neeeheee… te druk zoals je ziet
.
En: echt nog wel een beetje nat/koud. Maar wie weet, ben ik ineens tóch even weg. We staan wel een soort in de startblokken…
Hier was het, op wat sputters in de vroege morgen na, de hele dag droog, en vanmiddag scheen zelfs de zon. De hele dag, tot een uur of zes, de schuifpui open gehad.
Kom naar de kust en geniet van zee, zand en zon!!