Twaalf jaar later

Vanavond was ik voor een reportage over een opvoedcursus voor een tijdschrift in het ‘dienstencentrum’ Huize Zandwijk. In een flits was ik terug in de tijd. We woonden net in deze stad en gingen soms naar een kleine, evangelische gemeente (kleine als in: ca. 30 mensen). Die kwam bijeen in dit gebouw. We brachten onze 1-jarige krullenbol in de kinderruimte, waar hij liefdevol werd opgevangen door een hartelijke vrouw met een bos krullen, die blij was dat er een aanmelding voor de kinderopvang was voor die ochtend.
Het was er knus, vrolijk, compact en ook wel gezellig, hoewel we door niemand werden aangesproken, behalve dan diezelfde kinderleidster.

Wat is er veel veranderd: de krullen bij beiden zijn verdwenen, de zoon is een tiener geworden en heeft een zus, we zijn ons meer en meer betrokken gaan voelen bij deze groep mensen, die inmiddels vertienvoudigd is, de kinderopvang zit voller dan vol, en het pand is al 3x te klein geworden.

Ik constateer nu dat er nog meer is veranderd: het is nu tegen middernacht uur en al die jaren geleden zou ik NU dat artikel geschreven hebben, zonder er bij stil te staan. Maar nu? Ik schrijf nog snel wat steekwoorden op, en dan ga ik echt naar bed!