Auto

In een mum van tijd na het plaatsen van één advertentie voor onze auto Roomsoes (uit 1984, heeft ons 6 jaar gediend) meldden zich allerlei kopers. Leverde de meest hilarische telefoongesprekken op. Topper was de man die hem direct de volgende dag zou komen halen en die ochtend timide belde dat het niet doorging: zijn vrouw vond het geen leuk verjaardagscadeau. Maar ze is toch verkocht, en direct stond hier een andere auto voor de deur. Want “wie appelen vaart, die appelen eet”. Dear Husband had al een jaar opgelet of er iets binnen ons budget werd ingeruild bij hem op ’t werk, en nu was dat ineens aan de orde. Eigenlijk precies wat we wilden, behalve de kleur (maar daar wennen we wel aan). Voor een idioot lage (personeels)prijs. Zelf afleverklaar maken natuurlijk, maar dan heb je ook wat.

En dan staat hij daar, en ben ik NIET blij. Want? Hij is te groot, te sjiek, te zwart, te ‘duur’. Hij ís niet te duur, maar hij straalt het wel uit.
Bij onze vorige auto, ook al was hij oud, werden we ook al ter verantwoording geroepen vanwege het merk. En nu nog meer.

“Zo….,” (let op de stembuiging aan het eind van het woord), “doe maar duur. Wát een kapitale auto”.
Offe: “Waar doen jullie het toch van?” (nee, die zegt men niet, die lees je alleen zó van hun voorhoofd). Of: “Willen jullie nu nog wel met ons omgaan?”.
“Sjonge, nu moet je zeker ook wel een ander huis, want in die straat pas je niet met zó’n auto”.
Dat zeggen vooral mensen die zélf ondertussen een auto onder hun kont hebben van 10.000€ of meer. En ook mensen die er niet waren toen we geen scherf hadden om ons mee te krabben. Afgunst… alleen maar vanwege het merk?!!
Eén persoon zei tegen me: “Fijn meid, geniet er maar van”. Heerlijk, ik sluit je direct in m’n hart!

Toen ik zo’n week lang boze gedachten naar de auto had gezonden – eigenlijk gewoon omdat hij niet bij mijn imago als consuminderaar past -, ben ik daar ineens mee gestopt. Zo’n buitenkans krijgen, en er dan niet blij mee zijn – dát is pas zonde! Alsof je je partner een duur kado geeft en hij zegt: “O, bedankt, maar wel een beetje te duur hoor”. En het dan vervolgens in een hoek legt met de gedachte “Ik ben het niet waard.” Nee, dat ben je niet, maar je krijgt het wel!!
Heel bewust ben ik begonnen met danken voor de auto, ook al was m’n gevoel nog niet mee. Dank U dat U ons hierop liet stuiten, net nu we aan een andere auto toe waren. Dank U dat hij binnen ons budget paste. Dank U dat de andere auto nog zo goed in de markt lag. Dank U dat ik geen rugpijn meer hoef te krijgen na een half uur rijden. Dank U dat mijn man zo goed voor ons zorgt. En langzaam kwam m’n gevoel mee, en kon ik gaan bidden voor vele veilige kilometers en voor het met elkaar van de auto mogen genieten.

Met dat genieten ben ik nu begonnen, en ik wil verder géén gezeur!!