Groen monster

Ik hoorde mezelf spontaan zeggen: ‘Natuurlijk mag je van vrijwilligers commitment verwachten’. Later dacht ik er wat beter over na. Toewijding, natuurlijk, ook al ben je vrijwilliger en dus onbetaald. Op je (betaalde) werk is het ook logisch dat je doet wat je hebt afgesproken, dus waarom ineens niet meer als je niet-betaald wordt?
Tegelijkertijd zag ik ineens de andere kant van de zaak. Zelf heb ik me kapot-gecommitment (nieuw Nederlands ) en dat is, om maar een understatement te gebruiken, niet gezond.
Kortgeleden zag ik het ineens heel visueel voor me: een groot, groen monster met allerlei tentakels en zuignappen, dat het op mij en mijn gezin gemunt heeft, ons beetpakt en alle kracht uit ons haalt, om ons daarna achteloos terzijde te werpen als ‘niet meer nuttig vodje’. Tegen de tijd dat je wat opgekrabbeld bent, komt er opnieuw een tentakeltje naar je toe om te kijken of er weer wat te halen valt. Het monster zegt nooit ‘bedankt’ en kijkt niet naar je behoeften om.
Ik sta niet meer te popelen om me in te zetten. Ik sta niet meer met mijn neus vooraan, vol enthousiasme. Sterker nog, als iemand mij iets vraagt ben ik geneigd keihard NEE te schreeuwen.
Ik ben gemeentemoe. En dat aan het begin van de opleiding tot kerkelijk werker. Oeps, dit klinkt als een identiteitscrisis!
Nu zegt dat iets over gemeente, én iets over mijzelf. Mensen met wat minder commitment overkomt dit niet. Toch zie ik ze met bosjes om me heen vallen: oververmoeid, opgebrand, uitgeblust. Dus ik ben niet helemáál gek, of in elk geval niet de enige. Hierover pratend, kwam mijn gesprekspartner tot het antwoord dat er misschien iets in het systeem ‘kerk’ niet helemaal klopt. Is dat waar? Is er misschien iets waar we allemaal overheen kijken, ziende blind? Ik hoop het maar, want dat is vast heel wat simpeler te verhelpen dan een identiteitscrisis.

Gemeentemoe: stop er dan gewoon mee. En toch, en toch: dáár voel ik compassie: bij die mensen die opzijgegooid zijn, de mensen die het niet meer zien zitten, de mensen die moe zijn, opgebrand, verdrietig en gekwetst. Door dát monster, of door allerlei ándere monsters uit het leven. En toch: als ik de mensen zie, ze in hun ogen kijk, dan weet ik dat ik ze niet los kan laten, dat ik … van ze houd?