Kerst valt raar dit jaar: net of er ineens 3 kerstdagen zijn, 24 december meegerekend. “Vroeguh” was kerstavond heel belangrijk: ik zong in het kinderkoor en we traden de hele avond op, zowel in de vroege als in de late kerstavonddienst. Samen met de volwassenen van het Kerkkoor én de dominee en organist draaiden we 2x dezelfde dienst. Tussendoor was er pauze in de consistoriekamer, met chocolademelk en koekjes en iedereen mocht 1x plassen. Als je solo mocht zingen, was dat écht niet toereikend…
Tegenwoordig horen we bij een gemeente die zich niet echt verbindt met kerstavond. Ik heb het nog een paar jaar volgehouden om een kerstavonddienst elders te bezoeken, maar omdat het altijd in de stad is, áltijd glad is en altijd pas om 22.30 uur begint (en we meestal vroeg op moeten 1e Kerstdag), komt het er al jaren niet van. Herman heeft trouwens ook niks met kerstavond, misschien dat dat ook niet meehelpt.
Ook déze kerstavond is het niet gelukt. Als troost wilde ik een volkskerstzang op tv zien, maar DH had juist om 22.00 uur zijn toneelstuk voor vanochtend af en wilde gezellig aan de wijn met mij. Geen tv dus. Gelukkig had ik nét voor die tijd nog de kans om een stuk(je) van een DVD te kijken: Into the great silence. Gefilmd in een klooster, en élke handeling ademt RUST uit.
En een wonderschoon (oe, wat een mooi woord!) kerstverhaal gelezen van W.G. van der Hulst – Appeltjes voor de koning – waarin op ouderwets romantische wijze de kerstboodschap wordt verwoord. Ik kan daar gewoon ontroerd van raken.
En zo werd het toch nog even écht kerst: een ontmoeting met het Kerstkind.
