Vreetfeest

“Kerst is een vreetfeest” zei ik vanmorgen bij het ontbijt. Twee paar kinderogen keken mij verrast aan. “Ja,” ging ik verdedigend verder, “ik moet vandaag naar de supermarkt en ik heb er helemaal geen zin in.”
Laat ze maar eens weten dat moeders ook wel eens dingen tegen hun zin doen…
“Het is daar hartstikke druk en iedereen loopt gestresst rond, laadt zijn kar helemaal vol en er staat een lange rij bij de kassa.”
Sarah slaat een arm om me heen. “Mam, iedereen is misschien gestresst, maar u niet. U gaat gewoon de dingen kopen die we nodig hebben, en niet meer, en dan gewoon rustig naar de kassa en betalen. Dat is niet erg.”
Zo loop ik dus later op de ochtend in de C1000. Iedereen is gestresst, maar ik niet. Ik herhaal het als een mantra, als ik bij de vleeswaren ontdek dat ik terugmoet naar de groenten omdat ik de prei ben vergeten. Iedereen is gestresst, maar ik niet. Ik zeg het nogmaals in mezelf als ik een moeder haar kind hyperend tot de orde hoor roepen.
Ik heb een goede lijst gemaakt thuis: alvast vlees voor het gourmetten, 1e Kerstdag, bij ons thuis met oma. Cakemix, want we zijn welkom in de kerstdienst en onze bijdrage is een cake, gesneden in plakken, vóór 10 uur in de keuken af te leveren. Herman doet iets en Sarah danst in die dienst, ik hoef niks, alleen maar die cake te bakken. En extra prei voor de hartige taart, want we zijn ergens uitgenodigd voor 2e Kerstdag maar het is wel een Amerikaanse kerstinstuif – dus vanavond maak ik direct twéé taarten, één voor nu en één voor de vriezer, zodat –ie tweede Kerstdag kant en klaar meekan. Iedereen is gestresst, maar ik niet.
Heelhuids kom ik bij de kassa. €35,37, waarmee ik precies 25,75 boven het restant van dit weekbudget uitkom. Logisch, het is ook bestemd voor volgende week . Iedereen is gestresst, maar ik niet.
Ik kies de leukste caissière uit, een meisje uit een dorp verderop. Zij vraagt vriendelijk of ik belangstelling heb voor een kerstcd. De C1000-toppers hebben een cd volgezongen, en die krijg je gratis bij besteding van €35,00. Ach, geef maar mee.
In mijn cocon van ontspannen-zijn, mij aangereikt door mijn 9-jarige meisje, loop ik met de kar nog niet halfvol naar de fiets.

Ik ga het de komende dagen vaak herhalen in mijzelf: iedereen is gestresst, maar ik niet!