Zaterdag bij een kindervoorstelling van Herman Boon geweest, een christen-cabaratier. Ik ken hem van z’n liedjes en van het programma "Catharine zoekt God". Een volkomen maffe vent, ongelooflijk. Springt op en neer op dat podium en praat op een snelheid die zelfs ik niet halen kan! Maar ondertussen zegt hij heel rake dingen.
Het verhaal ging om Bill Bananenschil, die kok was in een restaurant. Hij sloeg de slagroom en de augurken, zette de melk met pak en al in de pan en mixte de goudvis in de maatbeker. Ondertussen kwamen er nog 2 verhaallijnen bij. De kinderen genoten, zaten in het verhaal en zongen mee waar het van hen verwacht werd. Mij maakte hij aan het lachen (dat kwam ook wel doordat ik naast een gezellige vriendin zat, dat werkt altijd goed mee;-)) en bijna aan het huilen (en dat kwam ook wel door een kinderstemmetje achter me -niet eens van m’n eigen kind dit keer- dat zo aandoenlijk helder een liedje voor God zong). Goed om de emoties los te maken dus!
Maar waar ik nu nog steeds mee zit is het losse eindje: is het Bill nu gelukt om de gebakjes voor de bruiloft af te krijgen?
