Lesje nederigheid

Mocht ik het hoog in m’n bol krijgen om wat voor reden dan ook, dan is daar altijd nog het huishouden. Een aanrader. Als elke manager regelmatig een toilet zou schoonmaken, zou er veel minder machtsstrijd zijn.

Vandaag begon met een vergadering: leuke mensen, goede sfeer, constructief gewerkt. Prettig als je met mensen samenwerkt die gewoon doen wat ze zeggen, en soms een stapje méér. Daarna kon ik nog net tijd vinden voor een klusje dat ik een week had laten liggen. Klusje van een heel andere orde.  

Precies een week geleden stond ik nogal gehaast te koken en zette de doos met eieren terug in de koelkast. Eén ei viel. Niet op de tegelvloer, nee: op het randje van de deur van het vriesgedeelte onder de koelkast. Dat randje bestaat uit ribbels, maar daar was het struif snel weggeveegd. Erger was dat even later de drab aan de onderkant van de deur alsnog op de tegels druppelde: tussen het frontje van de keuken en de oorspronkelijke deur van de vriezer zit ruimte, en precies daardoorheen zakte de inhoud van  het ei naar beneden. Met een houten spatel en keukendoekje probeerde ik ertussen te komen. Het doekje bleef achter, de spatel kon ik nog net te pakken krijgen. In de snelheid heb ik alleen maar even afgewacht tot het druppen stopte en daarna de keukenvloer schoongemaakt. Maar het is net als in je emotionele leven: je weet gewoon al die tijd dat er ergens nog rotzooi zit, en als je het daar lang laat zitten, gaat het bederven!

Zaak is om niet te vergeten dat er rauw ei tussen twee deurtjes in zit en om de deurtjes met krachtige (mannen-)hand los te schroeven. Zelf losschroeven lukte me niet, ik had er echt een ander bij nodig. Lesje in hulp vragen en aanvaarden . Maar het schoonmaken was toch echt mijn eigen verantwoordelijkheid.

Zo stond ik daar dus, gestold rauw ei van een week oud (weet je hoe dat ruikt!) af te boenen en af te krabben. Een sodasopje, aardappelschilmesje, doekje, sponsje, satéstokje voor de kiertjes onder de vriezer stonden me allemaal ter beschikking. En ik maakte goed gebruik van deze hulpmiddelen.

Het was even doorzetten, maar nu is het schoner dan ooit!!  

Opmaat

Ineens is het blijkbaar bijna vakantie. Gisteren in de gemeente wensten mensen ons al een fijne zomer. Huh? Gaan we al weg dan? Niet dus, maar zij wel al eind deze week. Een barbecue als afsluiting van de kring van dit jaar op zondagmiddag, waarin we uitgebreid uitwisselden wie waarheen ging en hoe. Wij bedachten dat we ook maar eens een land moesten gaan verzinnen om onze vakantie door te brengen. We lijken het wel steeds later te weten! Het zou zomaar weer eens Frankrijk kunnen worden, maar Duitsland en Oostenrijk zijn ook nog opties. Eigenlijk wil ik het liefst naar Scandinavië, Ierland of Schotland, maar ja: het weer…! 

Die barbecue werd op een soort landgoed gehouden waar ook een grote trampoline stond. Nadat er twee volwassen mannen van 35+ waren gevallen (één pijnlijk op zijn arm, de ander pijnlijk plat op zijn rug op de grond ernaast), vonden de tieners het tijd voor een verbod voor iedereen boven de 20. Ze wilden het risico niet meer nemen.

Tegen het eind van het samenzijn brak het onweer en de regen los… heerlijk! Echt zomerweer! Daarna was het land duidelijk opgefrist en zagen we de donkere bui wegtrekken over de weilanden.

De afgelopen dagen zwemmen de kinderen in de Singel en in de Wiericke, ze worden bruin en moe, maar de jongste moet echt nog vijf dagen naar school. En ik heb die vijf dagen echt uitgetrokken om nog 1 ECTS binnen te halen voor dit jaar. Dan gaan de schoolboeken voor mij 6 weken dicht! Volgende week ga ik het huishouden eens bekijken en zien of we nog wat moeten regelen voor het kamperen. In elk geval naar de bieb om een stapel boeken mee te nemen. Gaat het er echt van komen dan?

Verkeersexamen

Met een campingstoeltje installeer ik me op de stoep, hoek Boerendijk/Hoge Rijndijk. Pal in de zon. Het is pas negen uur ’s morgens, maar al warm. Eens zien hoe lang ik het zo uithoud, anders kan ik me nog terugtrekken onder een boom. Flesje water, thermos koffie, de lijst met nummers op schoot: ik ben er klaar voor!

Verbaasde blikken alom. Fietsers die toch voor het stoplicht moeten wachten, knopen een praatje aan. Iedereen wil weten of ik verkeer zit te tellen (nee) en ze vinden het allemaal mooi weer (wat ik beaam). Automobilisten die de bocht indraaien en mij plots zien zitten, vergeten weer terug te sturen. Zo’n bezienswaardigheid ben ik.

Dan, eindelijk, komen de kinderen in hun oranje hesjes met nummer. Bloedserieus en stil. Een enkeling glimlacht als teken van herkenning naar me. Blijkbaar zijn ze ernstig toegesproken. Op het moment dat een mountainbiker (niet een van de kinderen) over de stoep scheurt en me bijna van m’n klapstoel rijdt, besluit ik tussen twee hegjes te gaan zitten. Verdekt opgesteld is het verrassingseffect nog groter! Het waait lekker. Ik zet m’n pet op tegen de warme zon, leun rustig achterover, neem nog een kopje koffie en ken punten toe. Als nummer 56 het stoplicht goed  heeft doorstaan, breek ik op. Alle kinderen geslaagd, inclusief dochter.

Citaat

Voor vandaag zomaar even een klein citaat uit het boek “Liefdevol Oog en Open Oor”, waarmee ik me vanmiddag voorbereid op de semestertoets voor morgen. Even eentje om over na te denken: is het waar? In het kader van ‘luisteren naar het levensverhaal’:

De pastor heeft alle tijd!

Pastoraat is een oefening in ‘onthaasten’.

Een goede pastor is een geduldig mens.

Groen monster (afl. 3)

Vijf dagen nadat ik het vorige verhaal postte in deze inmiddels serie, zat ik onder het gehoor van Orlando Bottenbley, die als gastspreker in onze gemeente was. Alsof hij m’n gedachten gelezen had! Drie focussen in één preek (maar goed, dat mag dan ook wel in een preek van bijna een uur):

1) we zijn allemaal bouwvakkers voor Jezus, het gaat niet om de apostelen en de lerareren en herders, want die rusten toe, maar om alle heiligen. Dit betekent dat iedereen zijn/haar verantwoordelijkheid heeft om de gemeente te bouwen, ook als dit ten koste gaat van ‘nog meer inkomen’.

2) in eigen kracht bouwen aan de gemeente is niet de bedoeling; het is belangrijk om vanuit Gods Geest te handelen. Geestvervulde bouwvakkers dus!

3) heiligen moeten worden opgebouwd en toegerust. De bouwvakkers hebben coaching nodig, onderlinge coaching, waardering, samenhang.

En die punten 2) maar vooral 3) raakten precies mijn punt.

Even koffiedrinken na de dienst leerde me dat ik dus echt niet gek ben met mijn idee hierover; mensen die dit punt er ook uit pakten en zeiden “Dat is nou wat ik mis, nu weet ik het”. Gelukkig…

Gaat er wat bewegen?!!

Studievoortgang

De combinatie huishouden-gezin-studeren-schrijven is vaak moeizaam, maar soms ook heel leuk. Kom ik niet uit een onderwerp, heb ik het gevoel dat ik nét de clou mis, dan kan ik gewoon even heen en weer lopen: wasje ophangen, afwasmachine uitruimen, dat soort werk waarbij je lichaam bezig is en je geest niet per se aanwezig hoeft te zijn. Daarna kan ik ineens weer verder met een nieuw idee!

Zoonlief krijgt meer vrije uren (middelbare school), en het conflict studeerkamer/computer komt weer op. Hij wil graag gamen, maar dat is aan mijn bureau, naast mij met mijn laptop. Het simpelste lijkt dat ik naar beneden vertrek, maar dan zit ik in het centrum van het huis: de eettafel… waar iedereen zich gezellig meldt en heen en weer loopt. We bedenken nog wel een oplossing!

De tijd begint te dringen. Over twee weken vindt het laatste studieblok z’n eind met a) een tentamen over de profeten van het Oude Testament b) een semestertoets waarbij we een rouwgesprek gaan voeren, geobserveerd door een medestudent en een docent en in mijn specifieke geval c) -de dag na a+b- m’n eerste preek & viering.

O ja, en voor 2 vakken een portfolio inleveren, en voor Ethiek ook nog een opdracht maken (maar dat mag later). M’n POP-gesprek heb ik al gehad.

Ik lig voor m’n gevoel aardig op schema, maar voel de druk wel toenemen nu. De profeten zijn super om te bestuderen, met 2 per dag gaan ze echter wel een beetje door elkaar heen lopen <zie je het voor je? >. Israel lijkt wel een repeterende breuk, met steeds weer van Gods wetten afwijken, gewaarschuwd worden, bekering, herstel, opnieuw afwijken en ontrouw, volgende profeet, uitlopend op de ballingschap. Pfff, what’s new? Het is niet alleen Israel die het zo doet!

Keuzes maken en prioriteiten stellen blijft belangrijk. Ik zou deze week 3 avonden weg zijn van huis, maar dat lukte gewoonweg niet. Nu mag ik vanavond, vrijdagavond, lekker ‘uit’: naar het schrijverscafé. Eens zien of ik nog iets paraat heb om voor te dragen .

Zo combineren we er lekker op los. Nu ga ik weer even huisvrouw spelen: bed verschonen, strijken, opruimen-opruimen-opruimen (ook dat is een repeterende breuk!).

Groen monster (revisited)

Het groene monster bestaat nog steeds. Ik schreef die blog meer dan anderhalf jaar geleden, niet eens vlak voor de zomervakantie maar in oktober notabene. En ik word nog steeds geconfronteerd met mensen die geen zin meer hebben. Met mensen die nooit een dankjewel hebben gehoord, die het opgeven om zich nog in te zetten. Altijd zijn er wel nieuwe mensen, die enthousiast beginnen. Ik houd m’n hart vast, voor hen en stiekem soms voor mezelf: hoelang houden zij het vol?

Ik wil niet dat een organisatie een groot monster is dat vrijwilligers leegzuigt. Ik wil zo geen gemeente-zijn. Ik wil het ANDERS. Ik wil kleinere verantwoordelijkheden, verspreid over meer mensen. Ik wil dat iedereen voor maximaal 10 mensen verantwoordelijk is. Dus een teamleider voor maximaal 10 vrijwilligers, een oudste voor maximaal 10 teamleiders. Die 10 mensen kun je dan nog volgen, coachen, ondersteunen, begeleiden (helen, bijstaan, om maar eens met pastorale functies verder te gaan). Want iedereen heeft elkaar nodig. Op welke plek je ook zit, al zit je in de top van de organisatie, dan nog heb je coaches nodig, functioneringsgesprekken desnoods. Hoe gaat het met je? Hoe voel je je in de taak die je doet? Wat is je visie op je werk? Zou je dingen anders willen, en hoe ontwikkel je je? Zou je dit of dat eens anders kunnen doen, dat is wellicht beter?

Nee, we hoeven geen commerciele organisatie te worden. Maar waarom zouden we slechter met mensen omgaan dan een bedrijf?  ’Gij geheel anders’ slaat toch juist op MEER liefde onderling?! En dan niet het pappen-en-nathouden of de drie-kusjes-in-de-lucht-want-ik-ben-zo-blij-je-te-zien, maar de eerlijke liefde onderling. Die blijft als je je een keer niet zo sterk voelt, als je even niet meer weet hoe het verder moet, als je gewoon even advies of een luisterend oor nodig heb. Of als je gewoon wilt praten over hoe je je verder kunt ontwikkelen, wat je leerpunten zijn en waar je sterke en zwakke kanten liggen. Want dat doen we niet, dat durven we niet. En volgens mij is dat een van de redenen dat mensen zich opgebruikt voelen.

Het is nu wel juni, bijna zomervakantie. De moeheid van het schooljaar en het kerkelijk jaar slaat weer toe, ik zie het gebeuren. Ik zou de zomervakantie willen gebruiken om .. uit te rusten uiteraard. En tegelijkertijd roep ik op die tijd te gebruiken voor bezinning over wie we zijn.  

Geen groen monster, alsjeblieft!!!

Familiefeest

Voor de 8e keer vierde schoonma haar verjaardag voor kleinkinderen niet gewoon thuis, maar in het vogelpark Avifauna. De ouders mogen gelukkig mee, waardoor het hele nageslacht aanwezig kan zijn. Dit jaar alle 33 personen aanwezig bij het 77ste geboortefeest van oma.

Het is een traditie, waar 3 generaties veel plezier aan beleven. Oma, omdat ze iedereen om zich heen vergaard ziet; de kinderen en schoonkinderen, omdat we elkaar weer ontmoeten en de kinderen en oma zo’n lol hebben; de kleinkinderen, omdat ze alle nichtjes en neefjes ontmoeten en traditioneel veel ijs, poffertjes en frikadellen eten (lopend buffet met life cooking, eten wat je wilt en zoveel je wilt…). Met alle nichtjes en neefjes in de botsauto’s is dikke pret. Inmiddels zien we oudste neefjes en nichtjes wat afhaken: het springkussen houden ze minder lang vol, want ja: roken en de 20 gepasseerd . Vandaag gingen ze vanaf een uur of 3 als één grote familieclan over het park. Waar de family verscheen, verdwenen ineens andere kinderen… Of was dat slechts inbeelding? One happy family…

En de 4e generatie is op komst: nichtje liep trots met belletje op haar groeiende buik met de tekst “Proud Mama”. Ik word oudtante!

Pinksteren

Vrijdagavond stond ik naast twee dames, die samen gezellig stonden te praten over het weekend dat voor hen lag: een weekendje uit, op de camping cq. hotelletje, met de gezinnen gezamenlijk er op uit trekken, ze hadden er overduidelijk zin in. Ergens in mij bespeurde ik enige afgunst. Maar zaterdag was dat helemaal verdwenen.

Want ik heb zaterdagmorgen Pinksterfeest gevierd.

 Mijn doel van het bezoek aan de viering in de gevangenis in Amsterdam was om te kijken hoe het er aan toe gaat. Door de gevangenispredikant was ik keurig met mijn geboortenaam en geboortedatum aangemeld onder de titel ‘kerkvrijwilliger’. Zo meldde ik me aan de poort, nadat ik de ringweg A10 en alle stoplichten en trambanen had getrotseerd. Ik liet alle persoonlijke eigendommen in de kluis achter, stapte drie keer het poortje door en ging sieradenloos en zonder handtas naar binnen.

Een mannengevangenis. De mannen komen vrijwillig naar de dienst. Wij staan bij de deur om hen te begroeten. Met een hand en een blik. Oogcontact met al die ogen. De een kijkt me stralend aan (‘Zo! Wat veel mooie vrouwen vandaag!’), de ander kijkt snel weg, een volgende kijkt verwachtingsvol. Mannen zoals je dagelijks op straat tegenkomt.

Als iedereen een plekje heeft gevonden in de kring van stoelen en krukjes, begint de dienst. Met een gebed om hulp.

De voorganger zegt: ‘Wij zoeken onze hulp bij U, God’.

De aanwezigen antwoorden: ‘Want U hebt ons geschapen om mens op uw aarde te zijn’.

Zij vervolgt: ‘U blijft ons trouw in Uw liefde’.

Aanwezigen: ‘Hoe we ook geworden zijn en wat we ook gedaan hebben’.

 Tranen in mijn stem.

Weet je wel dat er nauwelijks scheiding is tussen de mensen ‘binnen’ en ‘buiten’ de gevangenis? Weet je wel hoe groot Gods liefde voor ons is? Als Hij bij machte is mijn zonde te vergeven, zou Hij dan niet in staat zijn hun zonde te vergeven? Alsof Jezus’ offer voor bepaalde zaken niet toereikend zou zijn! Waar mensen zich tot God keren en berouw hebben, komt zijn vergiffenis hen tegemoet.

Stoere jongens die met eerbied de schriftlezing verzorgen. Alle aanwezigen die een kaarsje aansteken voor een persoon die hen lief is. Een meisje met gitaar die een lied zingt. Een voor mij bekend lied, maar hier zo anders, zo enorm betekenisvol. Doodstil terwijl ze zingt:

‘Lord have mercy! Christ, have mercy… Lord have mercy on me!’.

 Ja, het is een heel andere dienst dan we gewend zijn. Geen preek van 50 minuten, maar een hele viering van maximaal 45 minuten. Dan een kwartier koffiedrinken, want binnen het uur moeten ze weer op cel zijn.

Ja, het is wat rommelig: er wordt af en toe tussendoor gepraat als iemand een bijbelverhaal denkt te herkennen. De mannen zijn blij elkaar te ontmoeten. En tegelijkertijd zie ik grote eerbied, petten gaan af, ze manen elkaar tot stilte, er wordt gedacht aan vrouwen, vriendinnen, kinderen. Er wordt gesproken van schuld en schaamte, vergeving en heilige Geest. Na afloop mocht ik iedereen een witte roos geven.

 Ik vierde Pinksterfeest zaterdag.

Verbazen

“Ik blijf me er maar over verbazen dat sommige mensen een bloem in een stenen pot zien en dan tot de conclusie komen dat de bloem in al haar schoonheid een product van louter toeval is, terwijl de pot onmiskenbaar gemaakt moet zijn door een intelligent wezen.”

(uit Kort en Krachtig, scheurkalender)