Boos en blij

Prachtige bruine ogen kijken me kil en afstandelijk aan. Ik ben een geval, geen mens.

‘Even ontspannen’, ‘Verder open’, ‘Nu dichtbijten’, was haar kant van de conversatie. De mijne was toen al gesmoord. Onder het geweld van prikken, boren, waterspuiten, en wat dan niet al –aan uitleggen doet deze dame niet- bleek ik in stilte een groot vocabulaire aan scheldwoorden te bezitten.

Maar goed: zojuist is mijn aller-, allerlaatste amalgaamvulling verwijderd!

Nee, ik dronk niet veel frisdrank als kind, alleen op zondag – dus daar heeft het niet aan gelegen. Misschien was mijn weerstand als kind verminderd door op m’n tandvlees te lopen, en kreeg ik daardoor vroeger veel gaatjes. En dan was er die tandarts die rücksichtslos een boor in m’n kiezen jaste, zonder waarschuwing vooraf, waardoor ik nóg niet normaal in een tandartsstoel kan liggen. In elk geval had ik veel grijze vullingen. Amalgaam dus. Want dat is sterk materiaal, bestand tegen allerlei acties die kiezen nu eenmaal uitvoeren, zoals kauwen. Net zoiets als asbest, ook zulk gemakkelijk te verwerken materiaal waarvan pas later bekend werd hoe giftig en gevaarlijk het is. Alleen stop je asbest niet in je mond, amalgaam wel. Onder invloed van je lichaamstemperatuur komt kwik vrij, en langzaam maar zeker word je vergiftigd, zeker als je vullingen ouder zijn dan 5 jaar. Ouder dan vijf jaar?! Ik denk dat ze wel 30 jaar oud waren… wat is er in die tijd allemaal in mijn immuunsysteem gelekt?

De baas zelf komt eraan, geeft me een hand, vraagt zoals altijd ‘hoe is het?’ en mijn antwoord is zoals  altijd ‘mwah’.

In sommige landen is amalgaam verboden. Officieel omdat het na overlijden in de grond terechtkomt en daar het milieu belast (!). Ja hoor. In Nederland is gebruik nog steeds toegestaan, hoewel het wel vermindert omdat veel tandartsen ook de nadelen onderkennen.

Dan begint het grote boren. Eigenlijk viel het me mee, ik had me op iets ergers voorbereid. Altijd verdwijnt er wel een brok in m’n keel, zeker omdat deze dame het niet zo nauw neemt met de stofzuiger. Na afloop van dat geweld ben ik nog niet klaar: bandje er om heen, groen rubber lapje spannen, watjes in kiertjes en gaatjes om het droog te houden; kortom: ze vullen hier volgens de regels met behulp van een cofferdam. Met een mooie, witte vulling – van composiet.

Bibberend verlaat ik de stoel. De tandarts himself laat me nog even zitten, zodat ik niet direct omval, maar ik wil alleen nog maar weg om thuis te kunnen bijkomen.

En daar zit ik nu. Moe en met pijn.

Maar: amalgaamvrij! Even nalezen welke klachten er bij een amalgaamvergiftiging kunnen optreden: chronische vermoeidheid, concentratieproblemen, depressiviteit, gedragsverandering, geheugenklachten, slapeloosheid, gewrichtsklachten (reumatische pijnen). (wat!?)

Wauw… wat zal ik me goed en gezond gaan voelen. Ik zie er naar uit!