Hoe het met mijn studie gaat, wordt me van diverse kanten gevraagd. Nou, het antwoord: best goed. [studie = hbo-theologie, opleiding Godsdienst Pastoraal Werker, vrijdagopleiding aan de CHE in Ede in samenwerking met de ETF te Leuven]
Het eerste jaar zou ik gaan gebruiken om te bezien of de opleiding is wat ik er ongeveer van verwachtte en of het bij me past, én natuurlijk om te zien of het te combineren valt met een gezin, werk, vrijwilligerswerk, sociaal leven. Tot op heden gaat dat combineren aardig, en de opleiding vind ik interessant. Het begin van het jaar was echt veel gemakkelijker dan verwacht, vooral omdat een heel aantal boeken en readers niet op tijd beschikbaar was: we konden gewoon niets voorbereiden. Inmiddels is dat veranderd, er valt genoeg te doen.
Voor PAV (pastoraal agogische vaardigheden) hebben we het eerste deel van het verslag al ingeleverd, dit heb ik teruggekregen met een ‘goed’ als beoordeling. Op die toer verder voor de tweede helft dus.
Voor Inleiding OT-1 hebben we een schrijfopdracht gemaakt, vond ik echt superleuk om te doen. ‘k Heb zelfs de lofzang van Hannah (uit 1 Samuël 2) in een sonnetvorm gegoten, en zo maakte ik voor het eerst in m’n leven een sonnet. Deze opdracht leverde me een 9 op.
A.s. vrijdag hebben we de eerste twee uur tentamen Inleiding Godsdienstwetenschappen. Niet fijn dat het vrijwel direct na de meivakantie is: twee weken lang kinderen om me heen leert echt minder gemakkelijk – plus het schuldgevoel dat ik ‘minder leuke dingen met ze doe’ dan ik anders gedaan zou hebben. Was ik maar een man! Zonder schuldgevoelens! Maar goed, deze week nog 3 ochtenden en 2 middagen (= 13 uur) om het verder te leren.
Over een maand volgt het tentamen Inleiding Geloofsleer. De colleges hierbij werden gegeven door klasgenoten (en mezelf ;-)), voorbereid vanuit het boek. Voor het tentamen weet nog niemand wat de verdere bedoeling is dan ‘het boek leren’. Jammer dat we de docent hierbij erg weinig gezien/gehoord hebben.
Verdere vakken lopen ook, en daarvoor schrijf ik verslagen of krijg ik in de zomer nog een ‘meeneem-tentamen’.
De stage gaat in een gestaag tempo door, sommige weken wat meer uren, dan weer wat minder. Na de zomer ga ik het tweede deel van de stage (catechese en pastoraat) in een andere gemeente lopen en dan hoop ik in januari 2009 de stage afgerond te hebben, zodat ik dan de propedeuse kan halen.
Maar…
de opleiding gaat ongelooflijk op de schop. In plaats van de ca. 10 lesdagen per jaar, komen er 24-28 lesdagen per jaar. In plaats van 6, duurt het nu 5 jaar. Maar goed, daar hebben we niet veel aan als je het eind niet kan halen ;-). Mijn klasgenoten haken de een na de ander af, nooit zo leuk om alweer afscheid te nemen. Ons werkgroepje voor de catechese-opdracht is al gehalveerd!
Dit maakt dat ik nu zit te leren voor een tentamen, terwijl ik niet eens weet of ik wel in het 2e jaar verder kan gaan met de opleiding! (want hé, wie zorgt er die dagen voor de kinderen? En al die andere uren –’s avonds en in het weekend- waarop ik moet studeren, kan mijn husband die allemaal opvangen?)
Ik probeer er maar ontspannen mee om te gaan, en de informatie rustig af te wachten. En vooralsnog moet ik toch ‘even’ deze vakken afronden.
Al mijn hoop, mijn plannen en mijn tijd, leg ik voor U neer, vertrouw ze aan U toe.
Afgelopen week, toen het weer omsloeg naar ‘mooi’, snel de vouwwagen gepakt (haha, dát klinkt mooi) en toch nog eventjes weg. Een goede oefening met onze ‘nieuwe’ vouwwagen, Holtkamper Spacer. Alles eraan geritst en eraf geritst, uitgeklapt en ingeklapt. Wow, wat een verschil met onze vorige! Dit gaat echt uren werk schelen…
En zo ziet hij er dan uit:
Het prachtige plekje was op SVR-camping Meck, Maarsbergen. Vandaaruit liepen we zondag naar de Leersumse plassen, erg mooi trouwens, en onderweg kwamen we deze bosbewoner tegen op het pad. De kikker slaakte nog één laatste gil, die door merg en been ging, voordat hij door het gif werd verdoofd. En even later was hij he-le-maal weg…
Natuurlijk verveel ik me niet écht. Dat kán eenvoudigweg niet. Ik heb nog twee tentamens te leren en een artikel te schrijven. Man en kinderen zijn naar de stad om kadootjes voor de bijna-jarige te kopen (voor mij dus =)), zodat ik achter elkaar door kan werken. Eerst het artikel van 1500 woorden. Appeltje eitje, de informatie zit nog vers in m’n hoofd, ik heb al een raamwerk bedacht. En toch… ik leid mezelf steeds af. Even theezetten. Even mail checken. Even weblogs lezen (lekker dringend). Waarom is dat?! Ik doe hangerig en ‘verve-lend’. Hallo zeg… ga gewoon aan je werk! Dit is wat je het liefste doet, waarom doe je het dan niet?
Uiteindelijk grijp ik naar een kinderachtige methode: de kookwekker. Als ik 15 minuten goed doorwerk, mag ik maximaal 10 minuten pauzeren. De wekker tikt hard, zodat ik bij de les blijf. En ja hoor… het werkt! Na een aantal kwartiertjes is het nagenoeg af, nu moet het nog even ‘liggen rijpen’ en dán kan ik het echt afmaken.
Ondertussen ben ik erachter waarom ik niet opschoot: de deadline ligt pas over drie weken.. en daarvan maak ik geen adrenaline aan.
Raar…
Afgelopen nacht werd ik getroffen door onderstaand bericht op een weblog.
Een jonge vrouw is afgelopen week aan een overdosis overleden. Jan schrijft hierover:
“Kennelijk was de emmer met hoop leeg geraakt. Tot de laatste druppel opgedroogd. Weg levenslust. Weg toekomstdromen. Ze wilde in het aanbiddingsteam gaan spelen. Bongo’s. Het is er nooit van gekomen. De lat van onze gemeente lag te hoog voor de labiele, verslaafde en gebroken vrouw en haar dito man. Het maakt me verdrietig. Natuurlijk moet je de aanbidding in de gemeente serieus nemen. Natuurlijk moeten mensen eerste eens een tijdje meedraaien alvorens ze een taak gaan vervullen. Maar toch…”
Dit doet pijn. Waar staan wij dan? Omdat ik de laatste weken toch al loop na te denken over ‘aanbidding in de gemeente’ en me afvraag hóe dan, en waaróm dan, en welke rol ik daar (nog) in heb. Omdat ik dit hele verhaal niet eens kénde, en niet eens wéét om wie het gaat. Hoe kan het dat ik deze vrouw niet kénde?! Omdat Augustinus het al zei: een kerk is niet voor heiligen, een kerk is een ziekenhuis, voor gebrokenen die herstel nodig hebben. En wij leggen de lat te hoog.
Dan spreek ik het schrijver van bovenstaande niet na, als hij zegt dat het christelijk reservaat ‘zo heerlijk warm’ is. We slaan elkaar de hersens in over staan of zitten, knielen of profetisch zingen en of iemand die rookt wel mee mag doen… maar vergeten te kijken met de ogen van Jezus naar de mensen om ons heen.
Vanavond was ik voor een reportage over een opvoedcursus voor een tijdschrift in het ‘dienstencentrum’ Huize Zandwijk. In een flits was ik terug in de tijd. We woonden net in deze stad en gingen soms naar een kleine, evangelische gemeente (kleine als in: ca. 30 mensen). Die kwam bijeen in dit gebouw. We brachten onze 1-jarige krullenbol in de kinderruimte, waar hij liefdevol werd opgevangen door een hartelijke vrouw met een bos krullen, die blij was dat er een aanmelding voor de kinderopvang was voor die ochtend.
Het was er knus, vrolijk, compact en ook wel gezellig, hoewel we door niemand werden aangesproken, behalve dan diezelfde kinderleidster.
Wat is er veel veranderd: de krullen bij beiden zijn verdwenen, de zoon is een tiener geworden en heeft een zus, we zijn ons meer en meer betrokken gaan voelen bij deze groep mensen, die inmiddels vertienvoudigd is, de kinderopvang zit voller dan vol, en het pand is al 3x te klein geworden.
Ik constateer nu dat er nog meer is veranderd: het is nu tegen middernacht uur en al die jaren geleden zou ik NU dat artikel geschreven hebben, zonder er bij stil te staan. Maar nu? Ik schrijf nog snel wat steekwoorden op, en dan ga ik echt naar bed!
Ongetwijfeld heb ik het hier al een keer geschreven, dat we weer zo lekker eten bij de Marriage Course. Er is een aantal redenen om de Marriage Course te volgen:
- je werkt aan je huwelijk
- je bent een aantal avonden lekker samen uit
- je eet voortreffelijk (voor bijna geen geld)
Er zijn ook paar redenen om de Marriage Course te géven, tot zelfs viermaal toe:
- je voelt je geroepen iets bij te dragen aan menselijke nood
- je hebt de cursus na 1x niet goed begrepen, dit geeft je de kans de stof 4x door te nemen
- je werkt aan je conditie (doordat je je benen uit je gat loopt)
- je krijgt diverse keren een kookworkshop
- je eet voortreffelijk.
Goed, na dit reclamepraatje volgt wat ik wilde zeggen: “onze” kok heeft zijn weblog geopend!
Met twee weken meivakantie voor de deur vatten wij het plan op om in die eerste week onze nieuwe vouwwagen te gaan uitproberen. Dat heeft nog heel wat voeten in aarde. Wordt het wel redelijk weer? Anders gaan we niet, en gaan we alsnog een huisje zoeken – als niet alles vol zit. Als we wel gaan, mag er een vriendinnetje mee, dat moet ik nog eens met die ouders regelen. Koninginnedag valt in die week, dus geen rommelmarktverkoop dit jaar. O ja, de gebedswinkel wilde leuke acties doen op koninginnedag → sorry, we kunnen niet meehelpen. M’n verjaardag valt in die week, dus een slinger mee voor de op de camping. En de visite afzeggen, anders staan ze voor een dichte deur. Maar ja, ik weet nog niet zeker of het doorgaat. Hemelvaartsdag valt erin, of ik tijd heb om mee te zingen in de dienst. Nee, we gaan waarschijnlijk weg. O ja, direct erna gaat dochter bij nichtje logeren, moet ik vooraf dus ook even wat concreter afspreken.
En de inventaris: we hebben een deel met de oude vouwwagen meeverkocht. Wat zit er nu precies bij de nieuwe? Moeten we nog een andere gasfles? Hoe werkte het opzetten ook alweer? Dat moeten we vooraf wel even uitproberen, al is het maar op de oprit. Maar zaterdag heb ik een workshopdag, en aansluitend gaan we ‘even’ een bank bij zus brengen en daarna de aanhanger weer terugbrengen. Kunnen we dan de vouwwagen wel ophalen (staat bij de aanhanger). Dus dan kunnen we op z’n vroegst zondagmiddag de vouwwagen uitklappen, maar ja, nemen de kerkgangers daar geen aanstoot aan? ’s Morgens kunnen we nog de dienst in onze gemeente meepakken, er worden oudsten ingezegend. Nou ja, in elk geval gaan we niet zaterdag weg, dan maar maandag.
Maar voor die tijd moet ik een gesprek op school, een projectavond op andere school, tentamen voorbereiden, een avond op reportage voor een tijdschrift en een telefonisch interview erachteraan, een MarriageCourse-avond… ik boek maar een hotel geloof ik, dan kunnen we eens flink verzorgd worden!
De babykamer zou zo vroeg mogelijk moeten worden ingericht, aldus onderzoekers van TU Delft. Pas dan zijn de gevaarlijke stoffen uit nieuwe meubels en verf verdwenen.
Met name bewoners van goed geïsoleerde woningen zouden hier goed aan doen. Zij zouden maanden van te voren al moeten beginnen met op temperatuur brengen van de kamer en te luchten. Dit zou mogelijke gezondheidsschade voorkomen.
Door het ventileren en warm houden, verdwijnen gevaarlijke stoffen uit de meubels, vloerbedekking en gordijnen. Onderzoeker Evert Hasselaar van TU Delft laat Telegraaf weten dat deze vol zitten met gassen, weekmakers, formaldehyde, benzenen en biociden. Het kopen van tweedehands producten is volgens hem ook een oplossing.
